Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

Δήθεν πανελλαδικές εξετάσεις με βάσεις και διαρκής κατάταξη καταστρέφοντας παιδεία και ανθρώπους

του Κώστα Νικολάου

Πανελλαδικές εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ κάθε χρόνο με βάσεις που ανεβοκατεβαίνουν, με αναλύσεις, σχόλια, εκτιμήσεις επί αυτών κλπ.
Πρόκειται για πλήρη (και καθόλου τυχαία) διαστρέβλωση των εννοιών.
Εξετάσεις με βάση σημαίνει ότι γράφεις σε κάποια μαθήματα κι αν πάρεις την προβλεπόμενη εκ των προτέρων βάση έχεις περάσει, ανεξάρτητα το τι έκαναν οι άλλοι.
Δεν συμβαίνει όμως αυτό. Υπάρχουν πχ 100 θέσεις σε κάποιο τμήμα και οι πρώτοι 100 μπαίνουν άσχετα με το τι βαθμό πήραν. Η κατάταξη μετράει. Αυτό λέγεται διαγωνισμός. Να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή. Ο βαθμός του εκατοστού υποψηφίου είναι ο βαθμός του εκατοστού υποψηφίου, δεν είναι καμιά βάση.
Και στη συνέχεια, αρχίζει μια οργανωμένα χαοτική συζήτηση με όλη την ουσία της παιδείας και τις ανάγκες των ανθρώπων να απουσιάζουν.
Κατατίθεται η πρόταση να μπει επιπλέον η βάση του 10 στον διαγωνισμό εισαγωγής. Καταπληκτική ιδέα: έχοντας κάθε φορά στο νου τι θέλεις να πετύχεις, βάζεις τέτοια θέματα ώστε να μην περάσει πχ το 90% των υποψηφίων ή να περάσει όποιο ποσοστό θέλεις. Να μην κοροϊδευόμαστε.
Τίθεται (και φαινομενικά σωστά) το ερώτημα πως θα σπουδάσει ένας φοιτητής που πήρε πχ 5 (με άριστα το 20) στον εισαγωγικό διαγωνισμό. Έχει τις απαραίτητες γνώσεις; Ναι, αλλά πήρε πάνω από 10 στο απολυτήριο λυκείου. Με βάση το απολυτήριο τις έχει. Με βάση τον εισαγωγικό δεν τις έχει. Κάποιο από τα δύο είναι λάθος. Είτε η εικόνα που προκύπτει από το λύκειο είτε τα αποτελέσματα που προκύπτουν με τα θέματα εισαγωγής είναι λάθος. Δεν μπορεί να ισχύουν και τα δύο.
Δεν μπορούν να απαντηθούν σοβαρά αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα, αν δεν είναι ξεκάθαρο τι είδους ανώτατα ιδρύματα θέλουμε.
Ανώτατη παιδεία που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των ανθρώπων και της κοινωνίας ή ανώτατη επαγγελματική εκπαίδευση-κατάρτιση για τις ανάγκες της αγοράς;
Η απάντηση οφείλει να είναι ξεκάθαρη. Αν είναι το δεύτερο, κλείστε όλα τα ΑΕΙ για αρκετά χρόνια και φέρτε πίσω τους 500.000+ αποφοίτους που έφυγαν έξω. Πόσους επαγγελματίες θέλει η αγορά; Ξέρουμε; Να μετρήσουμε και να το ανακοινώσουμε. Όχι η κοροϊδία που ζούμε χρόνια τώρα.
Πάσχει όλο το εκπαιδευτικό σύστημα στον πυρήνα του.
Όλο το εκπαιδευτικό σύστημα δεν κάνει άλλη δουλειά από το να εξετάζει και να κατατάσσει τους ανθρώπους με βάση τις ικανότητες απομνημόνευσης και όχι της μάθησης.
Η διαρκής εξέταση και κατάταξη των ανθρώπων καταστρέφει κάθε σημαντική διαδικασία παιδείας. Τους μεταμορφώνει σε άτομα που χαραμίζουν τη ζωή τους για να πετύχουν μια καλή θέση στην κατάταξη και όχι να αναπτύξουν τη δική τους δυναμική και δημιουργικότητα, που θα ωφελήσει το κοινωνικό σύνολο και μέσα σε αυτό το κοινό καλό θα είναι και το δικό τους ατομικό καλό.
Η δημιουργικότητα, η συγκρότηση, η ευφυΐα είναι απόβλητα αυτού του εκπαιδευτικού συστήματος.

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Πυρκαγιές στον Αμαζόνιο: “τίς πταίει”, “τίς ὠφελεῖται”, “τίς βλάπτεται”

Δορυφορική εικόνα πυρκαγιών των τελευταίων 7 ημερών
(λήψη 24.8.2019, 1:00pm), Fire Information for Resource
Management System - FIRMS, NASA

του Κώστα Νικολάου

Τα γεγονότα
Ρεκόρ πυρκαγιών ( ̴73.000) καταγράφηκε φέτος στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, 80% περισσότερες από πέρυσι (Brazil’s National Institute for Space Research - INPE). Πάνω από 9.000 από αυτές εντοπίστηκαν την περασμένη εβδομάδα. Οι πυρκαγιές είναι τόσο μεγάλες που μπορούν να εντοπιστούν από το διάστημα: κάηκαν 5.000.000 στρέμματα σε 16 μέρες (NASA, 24.8.2019).
Η επιστημονική κοινότητα τις χαρακτηρίζει ως πρωτοφανείς και ότι είναι συνέπεια της πρόσφατης αύξησης της αποψίλωσης των δασών. Περισσότερη έκταση δάσους έχει εκκαθαριστεί (με κοπή δένδρων) στη Βραζιλία αυτό το καλοκαίρι απ’ ότι αθροιστικά τα τρία τελευταία χρόνια (INPE). Τα προηγούμενα χρόνια οι πυρκαγιές σχετίζονταν πάρα πολύ με την έλλειψη βροχής, αλλά φέτος ήταν αρκετά υγρά, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για πυρκαγιές που προκαλούνται από την αποψίλωση.
Στον Αμαζόνιο λειτουργεί ένα κυκλικό σύστημα, όπου η αποψίλωση των δασών καθιστώντας την περιοχή ξηρότερη τροφοδοτεί την ακόμα μεγαλύτερη αποψίλωση των δασών. Διότι, το ήμισυ της βροχής στον Αμαζόνιο παράγεται από το ίδιο το τροπικό δάσος, αλλά καθώς τα δέντρα εξαφανίζονται, οι βροχοπτώσεις μειώνονται. Έτσι στεγνώνει όλο και περισσότερο το δάσος και ωθείται σε σημείο μη επιστροφής, όπου θα μοιάζει περισσότερο με σαβάνα[1] παρά με τροπικό δάσος (National Geographic).

Επιπτώσεις σε τοπική και παγκόσμια κλίμακα ταυτόχρονα
Η συνεχής αποψίλωση των δασών οδηγεί σε συνεχείς πυρκαγιές επιφέροντας τέτοια τεράστια απώλεια δασών με επιπτώσεις σε τοπική και παγκόσμια κλίμακα.
Τοπικά, εξαφανίζονται ολόκληρες φυλές ιθαγενών, που ζουν και συντηρούν με τις δραστηριότητές τους το οικοσύστημα, ενώ οι κάτοικοι των πόλεων εισπνέουν απίστευτα τεράστιες ποσότητες τοξικών ρύπων από τις πυρκαγιές.
Παγκόσμια, η προστασία του Αμαζονίου αποτελεί ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα για την άμβλυνση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Αυτό το οικοσύστημα απορροφά εκατομμύρια τόνους εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO2) κάθε χρόνο. Όταν τα δέντρα αυτά κόβονται ή καίγονται, τότε προκύπτει διπλή επίπτωση: εκπέμπεται διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα από τα κομμένα και καμένα δέντρα και ταυτόχρονα εξαφανίζεται ένα εργαλείο για την απορρόφηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από άλλες πηγές.
Και αυτό, την στιγμή που πρόσφατη διεθνής επιστημονική έκθεση καταλήγει ότι ο πλανήτης δεν έχει αρκετά δάση για να αποφύγει τις χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής (Intergovernmental Panel on Climate Change – IPCC, 8.8.2019).

Οι “ωφελούμενοι”
Η ακραία αποψίλωση δασών ξεκίνησε με την εκλογή του ακροδεξιού Bolsonaro στην προεδρία της Βραζιλίας το 2018. Ήδη από την προεκλογική του εκστρατεία είχε θέσει ως κεντρικό ζήτημα το άνοιγμα του Αμαζονίου για τις επιχειρήσεις και όταν πήρε την εξουσία, έπραξε ακριβώς αυτό.
Στην αρχή, οι μπουλντόζες στο δάσος κάνανε δουλειά, αλλά προχωρούσαν πολύ αργά, ενώ η καύση καθαρίζει γρήγορα τα δέντρα.
Η εκκαθάριση των δέντρων στον Αμαζόνιο αποσκοπεί, εκτός από τη συγκομιδή ξυλείας, κυρίως στο να αξιοποιηθούν κερδοσκοπικά οι προκύπτουσες τεράστιες εκτάσεις από πολυεθνικές εταιρίες του βιομηχανοποιημένου αγροδιατροφικού τομέα.
Πρόκειται για μια ακόμα περίπτωση πολιτικού γάμου του νεοφιλελευθερισμού με τον φασισμό/ακροδεξιά για την υλοποίηση μεγάλης έκτασης ιδιωτικοποίησης των κοινών αγαθών και ιδιωτικού ελέγχου της διατροφής με κερδοσκοπία σε παγκόσμια κλίμακα.

Σκέψη και δράση παγκόσμια και τοπικά είναι ένα και το αυτό
Η παγκοσμιοποιημένη νεοφιλελεύθερη πολιτική ιδιωτικοποίησης των κοινών αγαθών και καταστροφής ανθρώπων και περιβάλλοντος (με επιπτώσεις ταυτόχρονα τοπικές και παγκόσμιες) συναντά αναπόφευκτα την δράση ανθρώπων για την από κοινού διατήρηση των κοινών αγαθών και την προστασία του περιβάλλοντος.
Συνακόλουθα, η δράση αυτή είτε αφορά τοπικό θέμα είτε αλληλεγγύη σε παγκόσμιο θέμα είναι ένα και το αυτό.
__________________________

[1] Σαβάνα χαρακτηρίζεται κάθε μεγάλη πεδινή έκταση στις τροπικές ή υποτροπικές περιοχές της Γης, καθώς και το αντίστοιχο οικοσύστημα, στα οποία κυριαρχεί πολύ υψηλή ποώδης και θαμνώδης βλάστηση με παρουσία διάσπαρτων μόνο δένδρων, που δεν σχηματίζουν συνεχή θόλο. Η αιτία που οι εκτάσεις αυτές δεν καταλήφθηκαν από δάση είναι η ξηρότητα του κλίματος και οι συχνές πυρκαγιές. Γνωστότερες είναι οι σαβάνες της ανατολικής Αφρικής (Wikipedia).

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

Πρωτοβουλία μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας για την υπεράσπιση του ασύλου

Η νέα κυβέρνηση έχει ήδη εξαγγείλει και επισπεύδει νομοθετικά την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο με κάθε τρόπο δυσφημεί ως «άσυλο ανομίας».
     Δεν είναι η πρώτη φορά ιστορικά που το πανεπιστημιακό άσυλο, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς, πλήττεται από ιδεοληψίες, διαστρεβλώσεις, ψευδολογίες και εν τέλει από μια βαθιά εχθρική στάση της πολιτικής εξουσίας. Αυτός είναι και ο αδιάψευστος μάρτυρας της σημασίας του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου, ο οποίος υπάρχει σε όλο τον κόσμο εδώ και αιώνες, ως σύμφυτος με την ίδια την έννοια του Πανεπιστημίου.
     Η κυβέρνηση καλείται να δηλώσει αν έχει οποιαδήποτε στατιστική έρευνα, η οποία μπορεί να αποδείξει ότι την περίοδο 2011-2015, όταν το άσυλο δεν υφίστατο ως νομοθετικά κατοχυρωμένος θεσμός, υπήρξε μείωση της παραβατικότητας στα πανεπιστήμια.
     Εξάλλου, όλοι οι σχετικοί μεταπολιτευτικοί νόμοι περί του ασύλου πάντοτε με σαφήνεια κατοχύρωναν δυνατότητα αστυνομικής παρέμβασης, χωρίς την άδεια των πρυτανικών αρχών, υπό συγκεκριμένες συνθήκες.
     Ζητήματα παραβατικών συμπεριφορών ή και εκφυλιστικών φαινομένων βεβαίως εντοπίζονται και στα ελληνικά πανεπιστήμια – διακίνηση ναρκωτικών, επιθέσεις κλπ. Αυτά όμως δεν πρόκειται να αντιμετωπιστούν με την κατάργηση του ασύλου, όπως δεν συνέβη ούτε στο παρελθόν, όπως δεν συμβαίνει ούτε σε χώρους εκτός πανεπιστημίων, όπου δεν υπάρχει άσυλο.
     Υπάρχουν άλλες μέθοδοι αντιμετώπισης, που σχετίζονται με τη ζωή και τη λειτουργία όλες τις μέρες και τις περισσότερες ώρες της μέρας των πανεπιστημιουπόλεων ως ανοιχτών, φιλόξενων, δημόσιων χώρων δραστηριοτήτων και ανταλλαγής ιδεών, με συμμετοχή πολιτών εντός και εκτός πανεπιστημίου. Ασφαλή πανεπιστήμια είναι τα ζωντανά πανεπιστήμια. Οι υπηρεσίες των πανεπιστημίων πρέπει να χρηματοδοτηθούν ώστε να διαθέτουν επαρκή και αποτελεσματική φύλαξη. Και βέβαια, χρειάζεται ορθή εφαρμογή του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου, που αποδίδει σαφείς αρμοδιότητες και υποχρεώσεις στην Ελληνική Αστυνομία.
     Είναι πρωτόγνωρη η εχθρότητα της νέας κυβέρνησης προς το πανεπιστημιακό άσυλο και προς τα δημόσια πανεπιστήμια, τα οποία συστηματικά αποπειράται να δυσφημίσει. Η επίθεση στο άσυλο αποτελεί στην πραγματικότητα επίθεση στο ίδιο το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Η κατάργηση του ασύλου συνιστά μέσο απαξίωσης και συρρίκνωσης του ρόλου του δημόσιου Πανεπιστημίου, σταδιακής ιδιωτικοποίησής του εκ των έσω, προκειμένου όταν κάποια στιγμή οι πολιτικές συνθήκες το επιτρέψουν να υπάρξει και επίσημη λειτουργία κερδοσκοπικών ιδρυμάτων σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
     Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι ακαδημαϊκός θεσμός και σύμβολο δημοκρατίας. Δεν είναι ιστορικό απολίθωμα. Το άσυλο ιδεών, λόγου, έρευνας και ανθρώπων αποτελεί και άσυλο δράσεων. Απαιτεί μια ευρεία γκάμα ζητημάτων να επιλύεται εσωτερικώς από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Χάρη στο άσυλο, το δημόσιο Πανεπιστήμιο απολαμβάνει έναν βαθμό ελευθερίας έρευνας και διδασκαλίας, λόγου και δράσεων, ο οποίος σε κερδοσκοπικά ιδρύματα δεν υφίσταται. Το άσυλο δεν προστατεύει μόνο από κρατικούς καταναγκασμούς, αλλά και από ιδιοτελή συμφέροντα και τις επιβολές τους. Για όλους αυτούς τους λόγους, το άσυλο σημαίνει δημόσιο Πανεπιστήμιο, και η κατάργησή του σημαίνει περαιτέρω επίθεση στο δημόσιο Πανεπιστήμιο. Η κατάργηση του ασύλου συγκρούεται με το Σύνταγμα και το παραβιάζει, όπως το έχει αναλύσει έξοχα ο Αριστόβουλος Μάνεσης.
     Καλούμε το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας, τα όργανα διοίκησης, τους συλλόγους (μελών ΔΕΠ, εργαζομένων, φοιτητικούς) να υπερασπιστούν το πανεπιστημιακό άσυλο, να αντιταχθούν σθεναρά στην προσπάθεια κατάργησής του και να αποτρέψουν την επίθεση που δέχεται το δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Υπογράφουν 206 άτομα (στις 1-8-2019 και συνεχίζεται):