Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019

Κλιματική κρίση, ενεργειακή πολιτική και εξορύξεις

"Κλιματική κρίση, ενεργειακή πολιτική και εξορύξεις", ήταν το θέμα συζήτησης, που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 12.9.2019, στο πλαίσιο του 9ου Greenwave Festival (Δημοτικό Πάρκο, ΧΑΝΘ).
Εισηγήθηκαν:
-Τάκης Γρηγορίου, Ελληνικό Γραφείο της Greenpeace
-Σαράντης Δημητριάδης, ομ. Καθηγητής Γεωλογίας ΑΠΘ
-Μαρία Καδόγλου, Παρατηρητήριο μεταλλευτικών δραστηριοτήτων
-Ρήγας Τσιακίρης, Κίνημα κατά των εξορύξεων, Δασολόγος, PhD, MSc Οικολογίας.
Χαιρετισμός:
- Όλγα Δρόσου, Διευθύντρια του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ - Ελλάδα.
Συντονισμός:
- Κώστας Νικολάου, Δρ Χημικός Περιβαλλοντολόγος.

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

Δήθεν πανελλαδικές εξετάσεις με βάσεις και διαρκής κατάταξη καταστρέφοντας παιδεία και ανθρώπους

του Κώστα Νικολάου

Πανελλαδικές εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ κάθε χρόνο με βάσεις που ανεβοκατεβαίνουν, με αναλύσεις, σχόλια, εκτιμήσεις επί αυτών κλπ.
Πρόκειται για πλήρη (και καθόλου τυχαία) διαστρέβλωση των εννοιών.
Εξετάσεις με βάση σημαίνει ότι γράφεις σε κάποια μαθήματα κι αν πάρεις την προβλεπόμενη εκ των προτέρων βάση έχεις περάσει, ανεξάρτητα το τι έκαναν οι άλλοι.
Δεν συμβαίνει όμως αυτό. Υπάρχουν πχ 100 θέσεις σε κάποιο τμήμα και οι πρώτοι 100 μπαίνουν άσχετα με το τι βαθμό πήραν. Η κατάταξη μετράει. Αυτό λέγεται διαγωνισμός. Να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή. Ο βαθμός του εκατοστού υποψηφίου είναι ο βαθμός του εκατοστού υποψηφίου, δεν είναι καμιά βάση.
Και στη συνέχεια, αρχίζει μια οργανωμένα χαοτική συζήτηση με όλη την ουσία της παιδείας και τις ανάγκες των ανθρώπων να απουσιάζουν.
Κατατίθεται η πρόταση να μπει επιπλέον η βάση του 10 στον διαγωνισμό εισαγωγής. Καταπληκτική ιδέα: έχοντας κάθε φορά στο νου τι θέλεις να πετύχεις, βάζεις τέτοια θέματα ώστε να μην περάσει πχ το 90% των υποψηφίων ή να περάσει όποιο ποσοστό θέλεις. Να μην κοροϊδευόμαστε.
Τίθεται (και φαινομενικά σωστά) το ερώτημα πως θα σπουδάσει ένας φοιτητής που πήρε πχ 5 (με άριστα το 20) στον εισαγωγικό διαγωνισμό. Έχει τις απαραίτητες γνώσεις; Ναι, αλλά πήρε πάνω από 10 στο απολυτήριο λυκείου. Με βάση το απολυτήριο τις έχει. Με βάση τον εισαγωγικό δεν τις έχει. Κάποιο από τα δύο είναι λάθος. Είτε η εικόνα που προκύπτει από το λύκειο είτε τα αποτελέσματα που προκύπτουν με τα θέματα εισαγωγής είναι λάθος. Δεν μπορεί να ισχύουν και τα δύο.
Δεν μπορούν να απαντηθούν σοβαρά αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα, αν δεν είναι ξεκάθαρο τι είδους ανώτατα ιδρύματα θέλουμε.
Ανώτατη παιδεία που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των ανθρώπων και της κοινωνίας ή ανώτατη επαγγελματική εκπαίδευση-κατάρτιση για τις ανάγκες της αγοράς;
Η απάντηση οφείλει να είναι ξεκάθαρη. Αν είναι το δεύτερο, κλείστε όλα τα ΑΕΙ για αρκετά χρόνια και φέρτε πίσω τους 500.000+ αποφοίτους που έφυγαν έξω. Πόσους επαγγελματίες θέλει η αγορά; Ξέρουμε; Να μετρήσουμε και να το ανακοινώσουμε. Όχι η κοροϊδία που ζούμε χρόνια τώρα.
Πάσχει όλο το εκπαιδευτικό σύστημα στον πυρήνα του.
Όλο το εκπαιδευτικό σύστημα δεν κάνει άλλη δουλειά από το να εξετάζει και να κατατάσσει τους ανθρώπους με βάση τις ικανότητες απομνημόνευσης και όχι της μάθησης.
Η διαρκής εξέταση και κατάταξη των ανθρώπων καταστρέφει κάθε σημαντική διαδικασία παιδείας. Τους μεταμορφώνει σε άτομα που χαραμίζουν τη ζωή τους για να πετύχουν μια καλή θέση στην κατάταξη και όχι να αναπτύξουν τη δική τους δυναμική και δημιουργικότητα, που θα ωφελήσει το κοινωνικό σύνολο και μέσα σε αυτό το κοινό καλό θα είναι και το δικό τους ατομικό καλό.
Η δημιουργικότητα, η συγκρότηση, η ευφυΐα είναι απόβλητα αυτού του εκπαιδευτικού συστήματος.

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Πυρκαγιές στον Αμαζόνιο: “τίς πταίει”, “τίς ὠφελεῖται”, “τίς βλάπτεται”

Δορυφορική εικόνα πυρκαγιών των τελευταίων 7 ημερών
(λήψη 24.8.2019, 1:00pm), Fire Information for Resource
Management System - FIRMS, NASA

του Κώστα Νικολάου

Τα γεγονότα
Ρεκόρ πυρκαγιών ( ̴73.000) καταγράφηκε φέτος στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, 80% περισσότερες από πέρυσι (Brazil’s National Institute for Space Research - INPE). Πάνω από 9.000 από αυτές εντοπίστηκαν την περασμένη εβδομάδα. Οι πυρκαγιές είναι τόσο μεγάλες που μπορούν να εντοπιστούν από το διάστημα: κάηκαν 5.000.000 στρέμματα σε 16 μέρες (NASA, 24.8.2019).
Η επιστημονική κοινότητα τις χαρακτηρίζει ως πρωτοφανείς και ότι είναι συνέπεια της πρόσφατης αύξησης της αποψίλωσης των δασών. Περισσότερη έκταση δάσους έχει εκκαθαριστεί (με κοπή δένδρων) στη Βραζιλία αυτό το καλοκαίρι απ’ ότι αθροιστικά τα τρία τελευταία χρόνια (INPE). Τα προηγούμενα χρόνια οι πυρκαγιές σχετίζονταν πάρα πολύ με την έλλειψη βροχής, αλλά φέτος ήταν αρκετά υγρά, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για πυρκαγιές που προκαλούνται από την αποψίλωση.
Στον Αμαζόνιο λειτουργεί ένα κυκλικό σύστημα, όπου η αποψίλωση των δασών καθιστώντας την περιοχή ξηρότερη τροφοδοτεί την ακόμα μεγαλύτερη αποψίλωση των δασών. Διότι, το ήμισυ της βροχής στον Αμαζόνιο παράγεται από το ίδιο το τροπικό δάσος, αλλά καθώς τα δέντρα εξαφανίζονται, οι βροχοπτώσεις μειώνονται. Έτσι στεγνώνει όλο και περισσότερο το δάσος και ωθείται σε σημείο μη επιστροφής, όπου θα μοιάζει περισσότερο με σαβάνα[1] παρά με τροπικό δάσος (National Geographic).

Επιπτώσεις σε τοπική και παγκόσμια κλίμακα ταυτόχρονα
Η συνεχής αποψίλωση των δασών οδηγεί σε συνεχείς πυρκαγιές επιφέροντας τέτοια τεράστια απώλεια δασών με επιπτώσεις σε τοπική και παγκόσμια κλίμακα.
Τοπικά, εξαφανίζονται ολόκληρες φυλές ιθαγενών, που ζουν και συντηρούν με τις δραστηριότητές τους το οικοσύστημα, ενώ οι κάτοικοι των πόλεων εισπνέουν απίστευτα τεράστιες ποσότητες τοξικών ρύπων από τις πυρκαγιές.
Παγκόσμια, η προστασία του Αμαζονίου αποτελεί ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα για την άμβλυνση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Αυτό το οικοσύστημα απορροφά εκατομμύρια τόνους εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO2) κάθε χρόνο. Όταν τα δέντρα αυτά κόβονται ή καίγονται, τότε προκύπτει διπλή επίπτωση: εκπέμπεται διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα από τα κομμένα και καμένα δέντρα και ταυτόχρονα εξαφανίζεται ένα εργαλείο για την απορρόφηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από άλλες πηγές.
Και αυτό, την στιγμή που πρόσφατη διεθνής επιστημονική έκθεση καταλήγει ότι ο πλανήτης δεν έχει αρκετά δάση για να αποφύγει τις χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής (Intergovernmental Panel on Climate Change – IPCC, 8.8.2019).

Οι “ωφελούμενοι”
Η ακραία αποψίλωση δασών ξεκίνησε με την εκλογή του ακροδεξιού Bolsonaro στην προεδρία της Βραζιλίας το 2018. Ήδη από την προεκλογική του εκστρατεία είχε θέσει ως κεντρικό ζήτημα το άνοιγμα του Αμαζονίου για τις επιχειρήσεις και όταν πήρε την εξουσία, έπραξε ακριβώς αυτό.
Στην αρχή, οι μπουλντόζες στο δάσος κάνανε δουλειά, αλλά προχωρούσαν πολύ αργά, ενώ η καύση καθαρίζει γρήγορα τα δέντρα.
Η εκκαθάριση των δέντρων στον Αμαζόνιο αποσκοπεί, εκτός από τη συγκομιδή ξυλείας, κυρίως στο να αξιοποιηθούν κερδοσκοπικά οι προκύπτουσες τεράστιες εκτάσεις από πολυεθνικές εταιρίες του βιομηχανοποιημένου αγροδιατροφικού τομέα.
Πρόκειται για μια ακόμα περίπτωση πολιτικού γάμου του νεοφιλελευθερισμού με τον φασισμό/ακροδεξιά για την υλοποίηση μεγάλης έκτασης ιδιωτικοποίησης των κοινών αγαθών και ιδιωτικού ελέγχου της διατροφής με κερδοσκοπία σε παγκόσμια κλίμακα.

Σκέψη και δράση παγκόσμια και τοπικά είναι ένα και το αυτό
Η παγκοσμιοποιημένη νεοφιλελεύθερη πολιτική ιδιωτικοποίησης των κοινών αγαθών και καταστροφής ανθρώπων και περιβάλλοντος (με επιπτώσεις ταυτόχρονα τοπικές και παγκόσμιες) συναντά αναπόφευκτα την δράση ανθρώπων για την από κοινού διατήρηση των κοινών αγαθών και την προστασία του περιβάλλοντος.
Συνακόλουθα, η δράση αυτή είτε αφορά τοπικό θέμα είτε αλληλεγγύη σε παγκόσμιο θέμα είναι ένα και το αυτό.
__________________________

[1] Σαβάνα χαρακτηρίζεται κάθε μεγάλη πεδινή έκταση στις τροπικές ή υποτροπικές περιοχές της Γης, καθώς και το αντίστοιχο οικοσύστημα, στα οποία κυριαρχεί πολύ υψηλή ποώδης και θαμνώδης βλάστηση με παρουσία διάσπαρτων μόνο δένδρων, που δεν σχηματίζουν συνεχή θόλο. Η αιτία που οι εκτάσεις αυτές δεν καταλήφθηκαν από δάση είναι η ξηρότητα του κλίματος και οι συχνές πυρκαγιές. Γνωστότερες είναι οι σαβάνες της ανατολικής Αφρικής (Wikipedia).

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

Πρωτοβουλία μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας για την υπεράσπιση του ασύλου

Η νέα κυβέρνηση έχει ήδη εξαγγείλει και επισπεύδει νομοθετικά την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, το οποίο με κάθε τρόπο δυσφημεί ως «άσυλο ανομίας».
     Δεν είναι η πρώτη φορά ιστορικά που το πανεπιστημιακό άσυλο, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς, πλήττεται από ιδεοληψίες, διαστρεβλώσεις, ψευδολογίες και εν τέλει από μια βαθιά εχθρική στάση της πολιτικής εξουσίας. Αυτός είναι και ο αδιάψευστος μάρτυρας της σημασίας του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου, ο οποίος υπάρχει σε όλο τον κόσμο εδώ και αιώνες, ως σύμφυτος με την ίδια την έννοια του Πανεπιστημίου.
     Η κυβέρνηση καλείται να δηλώσει αν έχει οποιαδήποτε στατιστική έρευνα, η οποία μπορεί να αποδείξει ότι την περίοδο 2011-2015, όταν το άσυλο δεν υφίστατο ως νομοθετικά κατοχυρωμένος θεσμός, υπήρξε μείωση της παραβατικότητας στα πανεπιστήμια.
     Εξάλλου, όλοι οι σχετικοί μεταπολιτευτικοί νόμοι περί του ασύλου πάντοτε με σαφήνεια κατοχύρωναν δυνατότητα αστυνομικής παρέμβασης, χωρίς την άδεια των πρυτανικών αρχών, υπό συγκεκριμένες συνθήκες.
     Ζητήματα παραβατικών συμπεριφορών ή και εκφυλιστικών φαινομένων βεβαίως εντοπίζονται και στα ελληνικά πανεπιστήμια – διακίνηση ναρκωτικών, επιθέσεις κλπ. Αυτά όμως δεν πρόκειται να αντιμετωπιστούν με την κατάργηση του ασύλου, όπως δεν συνέβη ούτε στο παρελθόν, όπως δεν συμβαίνει ούτε σε χώρους εκτός πανεπιστημίων, όπου δεν υπάρχει άσυλο.
     Υπάρχουν άλλες μέθοδοι αντιμετώπισης, που σχετίζονται με τη ζωή και τη λειτουργία όλες τις μέρες και τις περισσότερες ώρες της μέρας των πανεπιστημιουπόλεων ως ανοιχτών, φιλόξενων, δημόσιων χώρων δραστηριοτήτων και ανταλλαγής ιδεών, με συμμετοχή πολιτών εντός και εκτός πανεπιστημίου. Ασφαλή πανεπιστήμια είναι τα ζωντανά πανεπιστήμια. Οι υπηρεσίες των πανεπιστημίων πρέπει να χρηματοδοτηθούν ώστε να διαθέτουν επαρκή και αποτελεσματική φύλαξη. Και βέβαια, χρειάζεται ορθή εφαρμογή του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου, που αποδίδει σαφείς αρμοδιότητες και υποχρεώσεις στην Ελληνική Αστυνομία.
     Είναι πρωτόγνωρη η εχθρότητα της νέας κυβέρνησης προς το πανεπιστημιακό άσυλο και προς τα δημόσια πανεπιστήμια, τα οποία συστηματικά αποπειράται να δυσφημίσει. Η επίθεση στο άσυλο αποτελεί στην πραγματικότητα επίθεση στο ίδιο το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Η κατάργηση του ασύλου συνιστά μέσο απαξίωσης και συρρίκνωσης του ρόλου του δημόσιου Πανεπιστημίου, σταδιακής ιδιωτικοποίησής του εκ των έσω, προκειμένου όταν κάποια στιγμή οι πολιτικές συνθήκες το επιτρέψουν να υπάρξει και επίσημη λειτουργία κερδοσκοπικών ιδρυμάτων σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
     Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι ακαδημαϊκός θεσμός και σύμβολο δημοκρατίας. Δεν είναι ιστορικό απολίθωμα. Το άσυλο ιδεών, λόγου, έρευνας και ανθρώπων αποτελεί και άσυλο δράσεων. Απαιτεί μια ευρεία γκάμα ζητημάτων να επιλύεται εσωτερικώς από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Χάρη στο άσυλο, το δημόσιο Πανεπιστήμιο απολαμβάνει έναν βαθμό ελευθερίας έρευνας και διδασκαλίας, λόγου και δράσεων, ο οποίος σε κερδοσκοπικά ιδρύματα δεν υφίσταται. Το άσυλο δεν προστατεύει μόνο από κρατικούς καταναγκασμούς, αλλά και από ιδιοτελή συμφέροντα και τις επιβολές τους. Για όλους αυτούς τους λόγους, το άσυλο σημαίνει δημόσιο Πανεπιστήμιο, και η κατάργησή του σημαίνει περαιτέρω επίθεση στο δημόσιο Πανεπιστήμιο. Η κατάργηση του ασύλου συγκρούεται με το Σύνταγμα και το παραβιάζει, όπως το έχει αναλύσει έξοχα ο Αριστόβουλος Μάνεσης.
     Καλούμε το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας, τα όργανα διοίκησης, τους συλλόγους (μελών ΔΕΠ, εργαζομένων, φοιτητικούς) να υπερασπιστούν το πανεπιστημιακό άσυλο, να αντιταχθούν σθεναρά στην προσπάθεια κατάργησής του και να αποτρέψουν την επίθεση που δέχεται το δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Υπογράφουν 206 άτομα (στις 1-8-2019 και συνεχίζεται):


Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2019

Η μετριοκρατία στην εξουσία

Terry Allen, “Corporate Head”,
Ernst and Young Plaza, Los Angeles, California, USA
του Κώστα Νικολάου

Δεν έγινε καμία κατάληψη Βαστίλης, κανένας εμπρησμός του Ράιχσταγκ, ούτε κανένα καταδρομικό Aurora έριξε κανονιοβολισμούς… Κι όμως, η επίθεση έχει ήδη ξεκινήσει και έχει στεφθεί με επιτυχία: Η μετριοκρατία πήρε την εξουσία (Alain Deneault, prof. of political science, Univ. Montreal).
Μία "επανάσταση αναισθητοποίησης" ολοκληρώθηκε σιωπηλά κάτω από τα μάτια μας: η στάση που μας οδηγεί να βρεθούμε στο κέντρο ή σωστότερα στο “ακραίο κέντρο”: Ποτέ μην ενοχλείτε και πάνω από όλα, ποτέ μην κάνετε τίποτα που θα μπορούσε να προκαλέσει την οικονομική και κοινωνική τάξη. Τα πάντα πρέπει να τυποποιηθούν. Το "μέσο" έχει γίνει ο κανόνας, η "μετριότητα" έχει επιλεγεί ως πρότυπο.
ΜΕΤΡΙΟΣ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ. Αντιθέτως. Το σύστημα ενθαρρύνει την άνοδο των ατόμων με μέτρια ικανότητα σε βάρος των πολύ ικανών και των ανίκανων. Οι τελευταίοι για προφανείς λόγους (είναι αναποτελεσματικοί), οι πρώτοι επειδή υπάρχει κίνδυνος να αμφισβητήσουν το σύστημα και τις συμβάσεις του.
Ο μέτριος πρέπει να είναι ειδικός. Πρέπει να έχει μια χρήσιμη ικανότητα που δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τα ιδεολογικά θεμέλια του συστήματος.
Το κριτικό πνεύμα πρέπει να περιοριστεί μέσα σε συγκεκριμένα όρια, διότι αλλιώς αποτελεί κίνδυνο.
Ο ΜΕΤΡΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ "ΠΑΙΞΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ": αποδοχή άτυπης συμπεριφοράς, μικρές συμβιβαστικές λύσεις που συμβάλλουν στην επίτευξη βραχυπρόθεσμων στόχων, υποταγή σε ανομολόγητους κανόνες, κλείνοντας συχνά τα μάτια. Πρόκειται για την εφαρμογή συμπεριφορών που σηματοδοτούν μια σχέση πίστης σε κάποιον ή σε ένα δίκτυο ή σε μια συγκεκριμένη κοινοπραξία.
Κάμψη με υπακοή στους κανόνες που δημιουργήθηκαν με μοναδικό σκοπό την τοποθέτηση στην κοινωνική σκακιέρα, που είναι ο στόχος του μέτριου.
Συμπεριφορές που υπογραμμίζουν την ένταξη σε ένα πλαίσιο που αφήνει στον ισχυρότερο μια μεγάλη δύναμη λήψης αποφάσεων. Στο τέλος της ημέρας, αυτές είναι οι στάσεις που τείνουν να δημιουργούν διεφθαρμένους θεσμούς. Και η διαφθορά φτάνει στο αποκορύφωμά της όταν τα άτομα που την ασκούν δεν συνειδητοποιούν πλέον ότι το κάνουν.
ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, που αντικαθίσταται από την “διακυβέρνηση”. Μια επιτυχία που χτίστηκε από τη Margaret Thatcher τη δεκαετία του '80 και αναπτύχθηκε σταδιακά τα επόμενα χρόνια μέχρι σήμερα. Σε ένα σύστημα διακυβέρνησης, η πολιτική δράση περιορίζεται στη διαχείριση, σε αυτό που λέγεται στα εγχειρίδια διαχείρισης "επίλυση προβλημάτων". Δηλ., αναζήτηση μιας άμεσης λύσης σε ένα άμεσο πρόβλημα, αποκλείοντας κάθε μακροπρόθεσμο προβληματισμό βασισμένο σε αρχές και κάθε πολιτικό όραμα που να συζητείται δημόσια.
Η διακυβέρνηση είναι μια μορφή νεοφιλελεύθερης κρατικής διαχείρισης, που χαρακτηρίζεται από την απορρύθμιση, την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών και την προσαρμογή στις ανάγκες των εταιρειών. Από την πολιτική, έχουμε γλιστρήσει σε ένα σύστημα (εκείνο της διακυβέρνησης) που τείνουμε να συγχέουμε με τη δημοκρατία.
Αλλάζει και η ορολογία: οι ασθενείς ενός νοσοκομείου δεν λέγονται πλέον ασθενείς, οι αναγνώστες μιας βιβλιοθήκης δεν είναι πλέον αναγνώστες. Όλοι έγιναν "πελάτες", όλοι είναι καταναλωτές.
ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ στην πολιτική σκέψη. Οι διαφορές μεταξύ των υποψηφίων τείνουν να εξαφανίζονται, ακόμη και αν προφανώς προσπαθούν να τις διαφοροποιήσουν. Ακόμη και η σημασιολογία γέρνει στην μετριότητα: ισορροπημένα μέτρα, σωστά μέτρα, συμβιβασμός. Αυτό είναι το "ακραίο κέντρο". Το ακραίο κέντρο δεν αντιστοιχεί στο μεσαίο σημείο του άξονα δεξιάς-αριστεράς αλλά συμπίπτει με την εξαφάνιση αυτού του άξονα προς όφελος μιας ενιαίας προσέγγισης και μιας ενιαίας λογικής.
Συνεχίζεται ….
________________________
Πηγές:
- Alain Deneault, “La médiocratie”, Lux éditeur, Montréal, Canada, 2015
- Angelo Mincuzzi, “Mediocracy has overwhelmed us, that’s why the mediocre took power”, Il Sole 24 Ore, 27.4.2019

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

Η "μανιακή" φύση, το άγιον κέρδος και το τοξικό χάος εις διπλούν

Ένα “χρυσό” ποτάμι κατόπιν διαρροής, Colorado, USA
του Κώστα Νικολάου

Η φύση δεν εκδικείται, δεν τιμωρεί, ούτε έχει καμιά μανία. Έχει τους δικούς της νόμους και λειτουργεί σταθερά με βάση αυτούς. Δεν προσαρμόζεται στους ανθρώπινους νόμους και πράξεις. Ένας χείμαρρος ακολουθεί τη διαδρομή που πάντα ακολουθούσε. Δεν στρίβει όταν βρει μπροστά του κτίσματα. Τα παίρνει μαζί του.
Οι άνθρωποι οφείλουν να προσαρμοστούν στη φύση, αφού αποτελούν μέρος της.
"Διαθέτουμε απέναντι σ' όλα τ' άλλα δημιουργήματα της φύσης το πλεονέκτημα, ότι μπορούμε να διακρίνουμε και να εφαρμόζουμε σωστά τους νόμους της. Και πραγματικά, κάθε μέρα που περνά μαθαίνομε να κατανοούμε όλο και πιο σωστά τους νόμους της και να αναγνωρίζουμε τόσο τις πιο κοντινές όσο και τις απόμακρες συνέπειες των επεμβάσεών μας στην πορεία της φύσης" (Engels F., Η διαλεκτική της φύσης).
Γιατί δεν πράττουμε έτσι;
Διότι η γενική έννοια άνθρωπος δεν υπάρχει στην πραγματική ζωή. Υπάρχει ο συγκεκριμένος κάθε φορά άνθρωπος. Αυτός που ζει σε συγκεκριμένα οργανωμένη κοινωνία με συγκεκριμένο σύστημα.
Και σήμερα, έχει υπεράνω όλων την πάση θυσία αναζήτηση του κέρδους (κερδοσκοπία σε επίπεδο θρησκευτικής πίστης).
Στο φαινόμενο του θερμοκηπίου (που είναι ένα φυσικό φαινόμενο, χάρη στο οποίο υπάρχει ζωή στον πλανήτη) επεμβαίνουμε “τοξικά” εκπέμποντας ρύπους (κερδοσκοπώντας ασύστολα με ενεργειακή βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, μεταφορές κλπ), που τροποποιούν το κλίμα προς κατεύθυνση άγνωστη σε μας (κατάσταση “χάους” με την επιστημονική έννοια του όρου).
Φυσιολογικά λοιπόν προκύπτουν πρωτοφανείς τυφώνες, ανεμο- ή υδρο-στρόβιλοι, ισχυρές καταιγίδες κλπ, όπου οι πλημμύρες δεν μεταφέρουν μόνον συντρίμμια, αλλά και τοξικές χημικές ουσίες, όταν τις βρουν στο έδαφος (σε πάσης φύσεως χώρους εναπόθεσης τοξικών στερεών ή υγρών ουσιών). Αυτές οι τοποθεσίες είναι πάντα μια μεγάλη πιθανή πηγή ρύπανσης του εδάφους και των υπόγειων υδάτων μετά από τυφώνες και μεγάλες καταιγίδες (Thomas Burke, Assoc. Dean, Johns Hopkins School of Public Health, Univ. Baltimore, Maryland, USA).
Τα νερά ακολουθούν ανεξέλεγκτη διαδρομή μεταφέροντας τις τοξικές ουσίες οπουδήποτε (κατάσταση “χάους” με την επιστημονική έννοια του όρου) με ανεξέλεγκτες επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην ανθρώπινη υγεία.
ΥΓ:
Στην Χαλκιδική δεν φαντάζομαι να υπάρχουν τέτοια θέματα. Εκεί η “ανάπτυξη” γίνεται με προστασία του περιβάλλοντος.
Έτσι δεν είναι;
Τι όχι;

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

"ΚΑΛΟ: Αγωνίες και προοπτικές", Εκπομπή Αντιδραστήριο ΕΡΤ3

"Κοινωνική Αλληλέγγυα Οικονομία: Αγωνίες και προοπτικές" ήταν το θέμα της εκπομπής Αντιδραστήριο της ΕΡΤ3 στις 8 Ιουνίου 2019.
Μεταξύ άλλων παρεμβαίνουν ο Κ. Νικολάου από το Λαϊκό Πανεπιστήμιο ΚΑΛΟ (4:21-6:33 και 19:50-22:17), η Ε. Παπαθεοδοσίου από το Δίκτυο ΚοινΣΕπ Κεντρικής Μακεδονίας και ο Λ. Αγγέλου από την Κοινοπραξία Φορέων ΚΑΛΟ "Τα Πάντα RE" (11:17-18:57, 28:20-30:24, 36:20-38:10 και 42:50-47:06).
Το αρχείο της εκπομπής είναι στη διεύθυνση:
https://webtv.ert.gr/ert3/antidrastirio/08ion2019-antidrastirio-koinoniki-allileggya-oikonomia-agonies-amp-prooptikes/

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

"Όλοι ίδιοι είναι": Πολιτική πλυντηρίου και ηττοπάθειας

του Κώστα Νικολάου

Η αξιοποίηση των διαφόρων δευτερευουσών αντιθέσεων στο εσωτερικό των κυρίαρχων τάξεων συμβάλλει σημαντικότατα στην μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ των εργαζομένων και στο να καταγάγουν νέες νίκες*.

Η πολιτική του "Όλοι ίδιοι είναι" λειτουργεί ως πλυντήριο του "χειρότερου" και του "ακραίου", ενώ ταυτόχρονα συνιστά αποδοχή υποκειμενικής αδυναμίας αξιοποίησης των ενδοαστικών αντιθέσεων, δηλ., ηττοπάθειας.

Ένα παράδειγμα:
Σήμερα, ένα από τα σημαντικότερα θέματα της ζωής και της υγείας μας, είναι η διαχείριση των απορριμμάτων. Η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική περιλαμβάνει δύο βασικές γραμμές: ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης και εργοστάσια καύσης.
Αν λοιπόν έχεις δύο συντηρητικούς υποψήφιους δημάρχους στον Β΄ γύρο εκλογών και ο ένας είναι υπέρμαχος της ιδιωτικοποίησης και καύσης, ενώ ο άλλος όχι, δεν μπορεί να λες "το ίδιο είναι".
__________________________
* Μεγάλο μέρος των σελίδων του 1ου τόμου του Κεφαλαίου αφιέρωσε ο Μαρξ σε ιστορικά παραδείγματα, όχι βέβαια για να γράψει την ιστορία του καπιταλισμού, αλλά για να αποδείξει πως δευτερεύουσες αντιθέσεις κυριαρχούν και επικαθορίζουν την βασική αντίθεση και της προσδίδουν συγκεκριμένη δυναμική, η αξιοποίηση της οποίας είναι το ζητούμενο.

Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

Μπροστά στις αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές

του Κώστα Νικολάου

Tο γενικό εκλογικό δικαίωμα (δηλ. η κατάργηση της διαφοροποίησης των ψήφων στο δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και η καθιέρωση του: «ένας άνθρωπος - μία ψήφος») δεν υπήρξε δώρο της αστικής τάξης, αλλά κατακτήθηκε ιστορικά με αιματοβαμμένες μάχες στα οδοφράγματα και αποσπάστηκε βίαια από τους Sans-culottes (εργατική τάξη, μισθωτοί, μικρέμποροι κλπ) στους κοινωνικούς αγώνες της Κομμούνας του Παρισιού και της Γαλλικής Επανάστασης μέσα από άγριες ταξικές συμπλοκές με την αστική τάξη.
     Το γενικό εκλογικό δικαίωμα - ακόμα και στην περιορισμένη του αστική αντίληψη - δεν είναι ακίνδυνο για την αστική τάξη: της αφαιρεί τις πολιτικές εγγυήσεις της κοινωνικής της εξουσίας, την εξαναγκάζει σε άσκηση της πολιτικής της κυριαρχίας μέσα σε δημοκρατικές συνθήκες, συνθήκες που οι καταπιεσμένες τάξεις μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκμεταλλευτούν, να αμφισβητήσουν αυτά τα ίδια τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας και – με τους δικούς τους αγώνες και κοινωνικά κινήματα - να οδηγηθούν στη νίκη (1).
     Σε αυτήν την κατεύθυνση, προσφέρει και δυνατότητες για την αναγκαία πολιτική διαμόρφωση, έχοντας όμως ξεκάθαρο ότι τα κοινοβούλια (όλων των επιπέδων) αποτελούν την «σκηνή» των κοινωνικών συγκρούσεων, οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συρρικνωθούν σε εκλογικό αγώνα και κοινοβουλευτική δραστηριότητα.
     Η κατάσταση των κοινωνικών κινημάτων και των αγώνων τους είναι που αποτυπώνεται στη «σκηνή» των κοινοβουλίων και η μεταξύ τους αλληλεπίδραση.
     Η αποχή (με όποια αιτιολογία), καθώς και το δήθεν «απολιτίκ» δεν είναι απλά γύρισμα της πλάτης σε όλα αυτά. Είναι ότι αποτελούν καθαρή ψήφο έγκρισης για τη συνέχιση της υπάρχουσας κυριαρχίας, αφού με την στάση αυτή, της επιτρέπουν να αναπαράγεται απρόσκοπτα.
     Σε αυτές τις αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές υπάρχουν (πλέον του ενός) σχήματα με αγωνιστές και αγωνίστριες βγαλμένους/ες μέσα από κοινωνικά κινήματα, που καθημερινά υπερασπίζονται (πριν και μετά τις εκλογές) τα προτάγματα υπαρκτών κοινωνικών κινημάτων.
     Είναι καθοριστικής σημασίας να πάει εκεί η ψήφος όσων ονειρεύονται έναν καινούργιο κόσμο.
     Χωρίς αυταπάτες και γνωρίζοντας καλά ότι μόνον με “συν Αθηνά και χείρα κίνει” όλων μας θα επιτευχθεί η ενωτική λειτουργία και δράση όλων των χώρων και ανθρώπων, που κινούνται για έναν καινούργιο κόσμο, με ένα κίνημα των κινημάτων όπου «οι λέξεις μας χωρίζουν, αλλά η δράση μας ενώνει»(2) και όπου όλα τα σφυριά να χτυπάνε στην ίδια κατεύθυνση.
     Διότι ο καινούργιος κόσμος ή θα είναι “ένας κόσμος με πολλούς κόσμους μέσα σε αυτόν” με “ένα όχι και πολλά ναι” (3) ή αλλιώς δεν θα υπάρξει.
     Καλό βόλι!
_________________________________
(1) Marx K., Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850
(2) Σύνθημα των Τουπαμάρος
(3) Συνθήματα των Ζαπατίστας

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Ανοικτή επιστολή προς όλους τους υποψηφίους των Αυτοδιοικητικών Εκλογών των περιοχών που υδροδοτούνται από την ΕΥΑΘ Α.Ε.


Η Πρωτοβουλία 54 φορέων και κινημάτων για τη Συνεργατική Μη Κερδοσκοπική Διαχείριση του Νερού της Θεσσαλονίκης, στην οποία περιλαμβάνονται φορείς Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο.), συνεταιρισμοί, ΚοινΣΕπ, οικολογικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις, δίκτυα και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, που αγωνίζονται εδώ και χρόνια ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και για να περάσει το νερό της Θεσσαλονίκης συνεργατικά στα χέρια των πολιτών, παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη, την ανοικτή επιστολή προς όλους τους υποψηφίους των Αυτοδιοικητικών Εκλογών των περιοχών που υδροδοτούνται από την ΕΥΑΘ Α.Ε., με την οποία καλούνται να τοποθετηθούν σε δύο βασικά ερωτήματα που αφορούν στο μέλλον της εταιρείας.
Την παρουσίαση εκ μέρους της Πρωτοβουλίας των 54 φορέων έκαναν ο Λάζαρος Αγγέλου (Ένωση Πολιτών για το Νερό - Ένωση συνεταιρισμών νερού)και  ο Κώστας Νικολάου (Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας “UnivSSE Coop”).

                Η ανοικτή επιστολή έχει ως εξής:

«Με αφορμή τα 5 χρόνια από το Δημοψήφισμα του Νερού, 18 Μάη 2014, αλλά και τις επερχόμενες Δημοτικές, Περιφερειακές εκλογές και τις Ευρωεκλογές τον ίδιο μήνα, και έχοντας ως δεδομένα:
-          τη σημασία της κινητοποίησης των Θεσσαλονικέων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ Α.Ε. και το ιστορικό επίτευγμα της μεγάλης Συμμαχίας του “ΟΧΙ στην Ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ Α.Ε.” από τις δυνάμεις της Αυτοδιοίκησης, του Κινήματος του Νερού, των Εργαζομένων και των φορέων της πόλης
-          ότι η Συμμαχία έφερε ως αποτέλεσμα ένα συντριπτικό ΟΧΙ, που έγραψε μια χρυσή σελίδα στην ιστορία της Θεσσαλονίκης και έβαλε την πόλη μας στον Παγκόσμιο Χάρτη των αγώνων για το Νερό
-          ότι η αρραγής ενότητα όλων των δυνάμεων της Συμμαχίας, πέρα και πάνω από κομματικές και παραταξιακές αφετηρίες και προτιμήσεις, έδωσε τη δυνατότητα να αντιμετωπιστεί η αιφνιδιαστική προσπάθεια του κεντρικού κράτους να ανακόψει την δυναμική και να ακυρώσει το Δημοψήφισμα
-          ότι η ενότητα ήταν που επέτρεψε τη μαζική συμμετοχή 2.000 εθελοντών – πολιτών στις κάλπες του Νερού έξω από τα εκλογικά κέντρα των Αυτοδιοικητικών εκλογών και την διεξαγωγή της ψηφοφορίας με αναμφισβήτητο τρόπο και αποτέλεσμα,
καλούμε όλους τους υποψηφίους των Δήμων που εξυπηρετούνται από την ΕΥΑΘ Α.Ε. να τοποθετηθούν στα παρακάτω ερωτήματα:
  1. δηλώνουν ανοιχτά την προσήλωσή τους σε αυτήν την ιστορική παρακαταθήκη του Δημοψηφίσματος του Μάη του 2014 και τη δέσμευσή τους ότι θα έχουν την ίδια στάση σε ενδεχόμενη νέα απόπειρα ιδιωτικοποίησης ποσοστού της ΕΥΑΘ Α.Ε.;
  2. δηλώνουν ανοιχτά τη διάθεσή τους, εφόσον εκλεγούν, να συμμετάσχουν ενεργά στον διάλογο, που έχει ξεκινήσει ανάμεσα στην Περιφερειακή Ένωση Δήμων και την Πρωτοβουλία των 54 Φορέων και Κινημάτων για τη συγκρότηση της Μεγάλης Συμμαχίας του ΝΑΙ στη Συνεργατική Μη κερδοσκοπική Διαχείριση του Νερού της Θεσσαλονίκης από τους Πολίτες, την Αυτοδιοίκηση, τους Εργαζόμενους και την Κοινωνία της πόλης
* Όλες οι απαντήσεις θα δημοσιευθούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Επικοινωνία:
6977277120, 6944680436

Οι 54 φορείς που υπογράφουν τη Διακήρυξη για τη συνεργατική διαχείριση του νερού της Θεσσαλονίκης από τους πολίτες (19.3.2018)

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

Η δυναμική του αγροδιατροφικού συνεργατισμού


του Κώστα Νικολάου στο 'Έθνος", 2.3.2019

Ο συνεταιρισμένος αγροδιατροφικός τομέας στην Ευρώπη είναι ο δυναμικότερος οικονομικά και κοινωνικά. Από τα 13 εκατ. αγρότες στην ΕΕ, τα 6,2 εκατ. συμμετέχουν σε 22.000 αγροτικούς συνεταιρισμούς, που επεξεργάζονται και εμπορεύονται το 40% της συνολικής παραγωγής. Στην περίοδο κρίσης, όχι μόνο δεν υπέστησαν ζημιές, αλλά συνέχισαν να αναπτύσσονται.
Ο αγροδιατροφικός τομέας στην Ελλάδα είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγικούς τομείς με ποσοστά συμμετοχής στο ελληνικό ΑΕΠ και στην απασχόληση υπερδιπλάσια από τα αντίστοιχα της ΕΕ των 27. Αποτελεί κλειδί για τη διατροφική αυτάρκεια, απασχόληση και έξοδο από την κρίση. Παρουσιάζει μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης μεν, αλλά δεν έχει ακόμα αξιοποιηθεί επαρκώς το συγκριτικό πλεονέκτημα της συνεργατικής οργάνωσής του.
Παράλληλα, η κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία (ΚΑΛΟ) παρουσιάζει μια δυναμική εξέλιξη σε παγκόσμια και εθνική κλίμακα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάπτυξη πρωτοποριακών για την Ελλάδα συνεργατικών εγχειρημάτων με σημαντική εμβέλεια τοπική, εθνική, αλλά και διεθνή. Ενδεικτικά, παρουσιάζονται παρακάτω πέντε επιτυχημένες συνεργατικές ιστορίες του αγροδιατροφικού τομέα.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

10 επιτυχημένες συνεργατικές ιστορίες από την Ελλάδα και την Ευρώπη

του Κώστα Νικολάου 

Η κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία (ΚΑΛΟ) έχει κερδίσει την πρωτοκαθεδρία τα τελευταία χρόνια, ως εναλλακτική θεωρία και πράξη της ανάπτυξης, αμφισβητώντας τα σημερινά παραδείγματα οικονομικής μεγέθυνσης που απομακρύνουν τους απλούς ανθρώπους από τον έλεγχο των πόρων, από τα μέσα παραγωγής και ακόμα, από το δίκαιο μερίδιο της εργασίας τους. Ο κοινωνικός και οικονομικός χώρος της κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας (ΚΑΛΟ) παρουσιάζει μια δυναμική εξέλιξη σε παγκόσμια και εθνική κλίμακα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάπτυξη πρωτοποριακών για την Ελλάδα συνεργατικών εγχειρημάτων με σημαντική κοινωνική εμβέλεια τοπική, εθνική, αλλά και διεθνή.

Στο κείμενο αυτό, μετά από μια αριθμητική επισκόπηση της ΚΑΛΟ στον πλανήτη, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, παρουσιάζονται συνοπτικά 10 επιτυχημένες συνεργατικές ιστορίες από την Ελλάδα και την Ευρώπη: 1) Οι συνεταιρισμοί στο Sainttienne - Περιφέρεια Auvergne-Rhône-Alpes (France), 2) ο Κοινωνικός συνεταιρισμός Progetto Quid (Italy), 3) ο Συνεταιρισμός ραπτικής Sewing Coop (Italy), 4) ο Ενεργειακός συνεταιρισμός EnerCoop (France), 5) η Ομοσπονδία συνεταιρισμών Mondragon (Basque Country, Spain), 6) ο Γυναικείος αγροτικός συνεταιρισμός Αγ. Αντωνίου (Θεσσαλονίκη), 7) ο Αγροτικός συνεταιρισμός Μεταγγιτσίου (Χαλκιδική), 8) ο Αγροτικός κτηνοτροφικός συνεταιρισμός Λιβαδίου "Ο Βοσκός" (Ελασσόνα, Λάρισα), 9) ο Κοινωνικός καταναλωτικός συνεταιρισμός Θεσσαλονίκης “Βίος Coop”, 10) το Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας “UnivSSE Coop”.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Η εμφάνιση της αποτυχημένης νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του δικτάτορα Pinochet, ως "Nέα" στην Ελλάδα

του Κώστα Νικολάου

Η Χιλή αποτέλεσε ιστορικά το πρώτο πειραματόζωο εφαρμογής του ακραίου νεοφιλελευθερισμού στον κόσμο. Για να γίνει αυτό, επιβλήθηκε η στρατιωτική δικτατορία του Pinochet με ανατροπή και δολοφονία του σοσιαλιστή προέδρου Salvador Allende το 1973.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ιδίως στην ανώτατη εκπαίδευση, ήταν από τους θεμελιώδεις τομείς εφαρμογής του νεοφιλελευθερισμού στη Χιλή. Τα βασικά της σημεία ήταν:
1) Η εκπαίδευση, που εθεωρείτο προηγουμένως δημόσιο αγαθό, εμπορευματοποιήθηκε και ανασυγκροτήθηκε ως ιδιωτική επένδυση που αποφέρει καθαρά ιδιωτικά κέρδη
2) Η ελεύθερη αγορά θα βελτιστοποιούσε την εκπαίδευση και θα απέκλειε τα εκπαιδευτικά ιδρύματα από την κρατική στήριξη
3) Με την πάροδο του χρόνου, η χρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης συρρικνώθηκε συστηματικά προκειμένου να δημιουργηθεί ένα εκπαιδευτικό κενό και να καλυφθεί από ιδιωτικές επιχειρήσεις
4) Οι πρυτάνεις στα πανεπιστήμια επιφορτίστηκαν με την εκκαθάριση των διαφωνούντων διδασκόντων και φοιτητών
5) Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση θεωρήθηκε πολυτέλεια και "η εξαίρεση για τους νέους". "Εκείνοι που απολαμβάνουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση πρέπει να πληρώσουν γι 'αυτό"
6) "Ο ανταγωνισμός αποτελεί ισχυρό κίνητρο για την προσωπική επιτυχία των ανθρώπων και το ίδιο ισχύει για τα σχολεία"
7) Προϋπόθεση για αυτό το όραμα των μονομάχων της παιδείας ήταν ο αποκλεισμός της κρατικής εποπτείας και ο "έμμεσος έλεγχος της ακαδημαϊκής ποιότητας, με την τόνωση του ανταγωνισμού μεταξύ των πανεπιστημίων", δηλαδή, ανατέθηκε η ρύθμιση και εποπτεία στην αγορά
8) Η χώρα γέμισε από ιδιωτικά πανεπιστήμια, ινστιτούτα και κέντρα επαγγελματικής μάθησης, που διαφημίζονταν στην τηλεόραση, σε εφημερίδες, στο μετρό, σε διαφημιστικές πινακίδες. Οι διαφημίσεις τους είναι εξίσου γνωστές με αυτές της Coca-Cola. Αυτά τα ιδιωτικά ιδρύματα ανταγωνίζονταν για τα χρήματα των φοιτητών και έτσι, μείωσαν τις ακαδημαϊκές απαιτήσεις τους για εισαγωγή των φοιτητών σε αυτά
9) Τα ιδρύματα που παράγουν την καλύτερη έρευνα και διατηρούν τα υψηλότερα ακαδημαϊκά πρότυπα συνέχισαν να είναι τα παραδοσιακά δημόσια πανεπιστήμια της Χιλής
10) Η Χιλή κατέληξε να έχει την ακριβότερη τριτοβάθμια εκπαίδευση και μια από τις χειρότερες στον κόσμο. Ανά σπουδαστή, η χώρα δαπανά λιγότερο από κάθε άλλη και ο σπουδαστής ξοδεύει τα περισσότερα.
11) Οι οικογένειες των ανώτερων και μεσαίων τάξεων όχι μόνο πληρώνουν για να χωρίσουν τα παιδιά τους από τους φτωχότερους φοιτητές, αλλά οι οικογένειες φτωχών φοιτητών δαπανούν συγκλονιστικά μέρη του εισοδήματός τους σε δαπανηρά ιδιωτικά σχολεία για να εξασφαλίσουν ότι τα παιδιά τους θα σπουδάσουν με την ελίτ.
12) Αντί της εκπαιδευτικής αριστείας, το «κοινωνικό status» είναι το κριτήριο με το οποίο οι καταναλωτές επιλέγουν τα σχολεία των παιδιών τους. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ! Αυτού του είδους η «εκπαίδευση» είναι που μετράει!

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Το UnivSSE Coop στο 2ο Διεθνές Φόρουμ Συνεταιριστικού Δικαίου, Αθήνα, 26-28.9.2018

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του 2ου Διεθνούς Φόρουμ Συνεταιριστικού Δικαίου με γενικό θέμα "Συνεταιριστικό δίκαιο και συνεταιριστικές αρχές", που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 26-28 Σεπτεμβρίου 2018 και συνδιοργανώθηκε από το IUS Cooperativum (διεθνής κοινότητα νομικών των συνεταιρισμών), την ICA (International Co-operative Alliance), το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και το Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας "UnivSSE Coop".
Συμμετείχαν εισηγητές και σύνεδροι από χώρες όλων των ηπείρων: Καναδάς, Βραζιλία, Κολομβία, Ουρουγουάη, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Φινλανδία, Ολλανδία, Βέλγιο, Τουρκία, Ελλάδα, Ισραήλ, Ινδία, Ινδονησία, Αυστραλία κλπ, καθώς και μεγάλη αποστολή της ICA.
Από το Λαϊκό Πανεπιστήμιο ΚΑΛΟ συμμετείχαν τα μέλη του: Ιφιγένεια Δουβίτσα, Κάρολος Καβουλάκος, Ιωάννα Μητρούση, Βασίλης Μπέλλης, Κώστας Νικολάου και Άσπα Παπαφιλίππου.

Μεταξύ άλλων:

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Το Πρόγραμμα του 2ου Διεθνούς Φόρουμ Συνεταιριστικού Δικαίου, 26-28 Σεπ. 2018, Αθήνα

Το 2ο Διεθνές Φόρουμ Συνεταιριστικού Δικαίου με γενικό θέμα "Συνεταιριστικό δίκαιο και συνεταιριστικές αρχές" θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 26-28 Σεπτεμβρίου 2018.
Διοργάνωση:
- IUS Cooperativum (διεθνής κοινότητα νομικών των συνεταιρισμών)
- ICA (International Co-operative Alliance)
- Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο
- Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας "UnivSSE Coop".
Χώρος διεξαγωγής:
Εγκαταστάσεις του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, Τζώρτζ 4 - Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα
Εγγραφή:
Η συμμετοχή στο Φόρουμ είναι δωρεάν.

2nd International Forum on Cooperative Law
“COOPERATIVE LAW AND COOPERATIVE PRINCIPLES”
 Athens, 26-28 September 2018

The 2nd International Forum on Cooperative Law follows the one organized in 2016 at Montevideo, Uruguay. The fruitful outcome of the Montevideo Forum – both as concerns the number of participants and the positive feed-back –  led to the decision to organize such meetings biannually.
The 2nd International Forum on Cooperative Law will be organized  at Athens by Ius Cooperativum, with the support of the International Co-operative Alliance and  of two local co-organizers: the Hellenic Open University (Athens) and the Peoples’ University on Social and Solidarity Economy (Thessaloniki).
Aim
Under the overall theme of “Cooperative Law and Cooperative Principles”, which is to point to the relevance of the internationally recognized cooperative principles for cooperative law, the 2nd International Forum on Cooperative Law will focus on the place of the cooperative principles in cooperative law, the research and education in the field of cooperative law, and on an exchange of views on cooperatives by lawyers and economists.
Organizing Committee
Alexopoulos, Yiorgos (Greece); Anthopoulou, Theodosia (Greece), Douvitsa, Ifigeneia (Greece); Giagnocavo, Cynthia (Spain); Gritzas, Giorgos (Greece); Henrÿ, Hagen (Finland); Hiez, David (Luxemburg); Kassavetis, Demosthenis (Greece); Kavoulakos, Karolos (Greece); Kritsikis, Alexandros (Greece); Nikolaou, Kostas (Greece); Roelants, Bruno (Belgium); Saridis, Isidoros (Greece); Snaith, Ian (UK).
Scientific Committee
Apps, Ann (Australia); Cracogna, Dante (Argentina); Fajardo, Gemma (Spain); Fici, Antonio (Italy); Geormas, Kostas (Greece); Kintis, Stavros (Greece); Kurimoto, Akura (Japan); Meira, Deolinda (Portugal); Munkner, Hans (Germany); Papageorgiou, Costas (Greece), Tadjudje, Willy (Africa); van der Sangen, Ger (Netherlands), Vladimirova, Oksana (Russian Federation).

Πρόγραμμα / Program

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018

Η μεγάλη επιτυχία της μνημονιακής δεκαετίας

του Κώστα Νικολάου

Μπήκαμε στα μνημόνια "διάσωσης" έχοντας ένα χρέος που ήταν το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν: το σύνολο σε ευρώ όλων των προϊόντων και αγαθών που παράγει μια οικονομία σε ένα χρόνο).
"Βγαίνουμε" σήμερα από τα μνημόνια έχοντας ένα χρέος που είναι πλέον το 180% του ΑΕΠ (με στοιχεία α΄τριμήνου 2018 της Eurostat), αφού το ΑΕΠ μειώθηκε δραματικά και το χρέος αυξήθηκε.
Αποτυχία;
Κάθε άλλο.
Πρόκειται για μια μεγάλη επιτυχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της μνημονιακής δεκαετίας, σε παγκόσμια κλίμακα, αφού επικράτησε αβίαστα (ούτε καν στρατιωτική δικτατορία δεν χρειάσθηκε).

Η μεγάλη επιτυχία της συσσώρευσης κεφαλαίου
Κατά την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα, χάρη στα μνημόνια και στην κρίση:
- πραγματοποιήθηκε μια τεράστια συσσώρευση κεφαλαίου σε λίγα χέρια (όπως σε όλες τις κρίσεις)
- οι 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις αύξησαν θεαματικά τα κέρδη τους
- οι εκατομμυριούχοι με περιουσία άνω των 30 εκατ. ευρώ, αυξήθηκαν και είναι πάνω από 500 άτομα, έχοντας συνολική περιουσία αρκετές δεκάδες δισ. ευρώ
- ο συνολικός ιδιωτικός ακίνητος (ακίνητα και γη) και κινητός (μετρητά-ρευστά, χρεόγραφα, μετοχές, ομόλογα, χρυσός, κοσμήματα κλπ.) πλούτος των πιο πλούσιων Ελλήνων (περίπου 60.000 άτομα) υπερδιπλασιάσθηκε και αυξάνει συνεχώς όλο και περισσότερο
- διασώθηκαν οι τράπεζες (ιδίως οι ευρωπαϊκές).
- ξεκίνησε και συνεχίζεται η ιδιωτικοποίηση των κοινών μας αγαθών (νερό, τροφή, ενέργεια, συγκοινωνίες, υποδομές κλπ)

Το πολλά υποσχόμενο επιτυχές ξεζούμισμα των εργαζόμενων 
Κατά την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα, χάρη στα μνημόνια και στην κρίση:
- ο κατώτατος μισθός μειώθηκε, ενώ σε όλες τις χώρες της ΕΕ αυξήθηκε
- μειώθηκαν μισθοί και εισοδήματα εργαζόμενων και αυτοαπασχολούμενων
- αυξήθηκε η απλήρωτη και αδήλωτη εργασία (θαύματα κάνουν οι εργασιακές γαλέρες)
- σχεδόν μισό εκατομμύριο Έλληνες επιστήμονες (σπουδαγμένοι στην Ελλάδα με χρήματα όλων μας) μετανάστευσαν στο εξωτερικό.

Νίκησαν προς το παρόν, αλλά τα ρίσκα δεν τελείωσαν ....
"Ο όρος 'εθνική διάσωση' είναι ανακριβής. Οι φορολογούμενοι απλώς διασώζουν τις τράπεζες και την αστική τάξη, συγχωρώντας τα χρέη και τις παραβάσεις αυτών και κανενός άλλου .... Η ιδιωτικοποίηση των κερδών και κοινωνικοποίηση των κινδύνων - σώστε τις τράπεζες και ξεζουμίστε το λαό - έκανε θαύματα για τους τραπεζίτες .... Οι κρίσεις είναι στην ουσία όχι μόνο αναπόφευκτες αλλά και αναγκαίες ... είναι, τρόπον τινά, οι παράλογοι εκλογικευτές ενός πάντοτε ασταθούς καπιταλισμού .... Στις μέρες μας, το βασικό πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι το κεφάλαιο είναι υπερβολικά ισχυρό και η εργατική τάξη υπερβολικά αδύναμη" (David Harvey, Το αίνιγμα του κεφαλαίου και οι κρίσεις του καπιταλισμού, Εκδ. Καστανιώτη, 2011).
Οι κρίσεις όμως πάντοτε περιλαμβάνουν και ρίσκα και διάφορες επιλογές.
Στη μάχη αυτής της δεκαετίας νίκησε το σύστημα, έχασαν οι εργαζόμενοι.
Πάντως, η κρίση δεν τελείωσε ακόμα, ούτε οι επιλογές, ούτε οι μάχες ....

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Συνέδριο για την κοινωνική βιωσιμότητα της ΚΑΛΟ, Saint-Étienne

Ο στρατηγικός σχεδιασμός για βιωσιμότητα στο πεδίο της Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας (ΚΑΛΟ) ήταν το αντικείμενο συνεδρίου (ουσιαστικά σεμιναρίου συμμετοχικής εκπαίδευσης), που πραγματοποιήθηκε από 8 έως 13 Ιουλίου 2018 στο Saint-Étienne (France), στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος "Το κλειδί είναι κοινωνική βιωσιμότητα" (KISS: the Key Is Social Sustainability).
Στο πρόγραμμα συμμετέχουν ως βασικοί εταίροι, συνεργατικά εγχειρήματα από 4 χώρες του ευρωπαϊκού νότου: Kaleido’Scop, MIFE Loire Sud, Université Jean Monnet Saint-Étienne (France), Citizens in Action, European Village (Greece), Camera di commercio di Torino, Stranaidea (Italy), Mescladís, Nexes (Spain).
Εκτός από τις κεντρικές παρουσιάσεις, υπήρξε και διαδικασία συζήτησης πρόσωπο-με-πρόσωπο για το κάθε συμμετέχον εγχείρημα. Το Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας "UnivSSE Coop" προσκλήθηκε και συμμετείχε με τον Κώστα Νικολάου, παρουσιάζοντας τη δραστηριότητά του. Αξίζει υπογράμμισης το ενδιαφέρον που υπήρξε τόσο για τη δραστηριότητα του Λαϊκού Πανεπ. ΚΑΛΟ (και τα όσα συνεργατικά γίνονται στη Θεσσαλονίκη), καθώς και για περαιτέρω διεθνή συνεργασία και δικτύωση.

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Γεωστρατηγικά - Ιμπεριαλιστικά Παιχνίδια σε Εμπόλεμη Ζώνη: συζήτηση στο 7ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοζάνης

«Γεωστρατηγικά - Ιμπεριαλιστικά Παιχνίδια σε Εμπόλεμη Ζώνη» είναι το γενικό θέμα της ανοικτής συζήτησης, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 30 Ιουνίου 2018, στις 8:00 μμ στο πλαίσιο του 7ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Κοζάνης (2η μέρα του φεστιβάλ), που διοργανώνει η 'Άρσις" Κοζάνης στο Βαλταδώρειο Γυμνάσιο.

Εισηγήσεις:
- Ανατολική Μεσόγειος – Μέση Ανατολή: 100 και 1 κρίσεις.
Πάνος Κουργιώτης, Δρ. Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ. - Αραβολόγος.
- Ειρηνική συνύπαρξη, κόβοντας το «γόρδιο δεσμό» του «Μακεδονικού».
Κώστας Νικολάου, Διδάσκων Παιδαγωγικής Σχολής Α.Π.Θ.
- Ο τούρκικος πόλεμος ενάντια στους Κούρδους και η σύγκρουση Άγκυρας - Αθήνας.
Ragip Duran, Τούρκος δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ, στη διεύθυνση:
https://arsiskozanis.blogspot.com/2018/06/7_30.html


Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Μακεδονία: 2.700 χρόνια με παραμύθια και συγκρούσεις εξουσίας. Προς μια ειρηνική συνύπαρξη


του Κώστα Νικολάου


H πιο επαναστατική πράξη είναι πάντα να λέει κανείς δυνατά τι συμβαίνει”
(Rosa Luxemburg)


Δεν υπάρχει εθνικό ζήτημα ξεκομμένο από το κοινωνικό ζήτημα. Η σύνδεση του εθνικού με το κοινωνικό είναι προϋπόθεση τόσο για την ανάλυση και την κατανόηση του τι συμβαίνει, όσο και για το σχεδιασμό και τελικά, την ίδια την πράξη.
Οι λαοί δεν κλέβουν ιστορίες και πολιτισμούς άλλων λαών. Έχουν την δικιά τους ιστορία και πολιτισμό, που τα αγαπάνε, ενώ ταυτόχρονα αλληλεπιδρούν με άλλους πολιτισμούς. Όλα αυτά είναι συστατικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης και ιστορίας. Οι κυρίαρχες τάξεις είναι που κλέβουν τα πάντα για να διατηρούν την κυριαρχία τους πάνω στους λαούς και να τους χειραγωγούν.
«Τα έθνη όλα έχουν ιστορία. Κάθε λαός έχει και τη δική του ιστορία, βραχύχρονη ή μακρόχρονη. Όλοι οι λαοί έχουν ιστορία. Αντικειμενικά κανένα έθνος δεν γεννιέται σήμερα. Υπάρχει από πολύ καιρό πριν. Η διαδρομή του στο χρόνο, η ιστορία του, αποτελεί το πιο σημαντικό συστατικό στοιχείο της ύπαρξής του. Έθνη χωρίς μνήμη δεν υπάρχουν. Έθνη χωρίς ιστορία είναι ανύπαρκτα. Αλλά η εθνική ιστορία, η συλλογική μνήμη ενός έθνους, παρά τις αλληλεπιδράσεις, είναι ξεχωριστή για κάθε εθνική ολότητα» (Μανώλης Γλέζος, Εθνική Αντίσταση 1940-1945, τ. Α΄, Εκδ. Στοχαστής, Αθήνα, 2006).

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

"Δημοκρατία ή φασισμός" και τα "ναι μεν αλλά"

του Κώστα Νικολάου

Η φασιστική επίθεση ξυλοδαρμού στον 75χρονο δήμαρχο, θέτει ένα και μόνον ένα δίλημμα: "Δημοκρατία ή φασισμός".
Στα "ναι μεν αλλά", "τάθελε και τάπαθε", “πήγαινε γυρεύοντας” κλπ, η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχει το «ναι μεν» για άλλοθι, για ξεκάρφωμα και όλο το βάρος πέφτει στο «αλλά».
Όσο για τους θιασώτες κάποιων υποστηρικτικών εξισώσεων: δεν ανακαλύφθηκαν ακόμα ξυλοδαρμοί, μαχαίρια, ρόπαλα με 0% λιπαρά.
Όλα αυτά, αντικειμενικά και πέρα από προθέσεις στρώνουν το χαλί στο δεύτερο σκέλος του διλήμματος.
Και με φασίστες, τραμπούκους, γκοτζαμάνηδες, ρατσιστές, μισάνθρωπους κλπ διάλογος δεν γίνεται.
Δεν θα περάσουν.
Τετάρτη 23 Μαΐου 2018, στις 7:00 μμ, στο Λευκό Πύργο της δικής μας Θεσσαλονίκης

ΥΓ: Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον νεοφιλελευθερισμό, αλλά και με τις παλιές και σύγχρονες εκδοχές του χασάπη δάσκαλου (Κεμάλ) του φασισμού (Χίτλερ-Μουσολίνι), γίνεται σε ιδεολογικά, πολιτικά και κοινωνικά πεδία, έξω και πέρα από κάθε περίπτωση φασιστικής πρακτικής.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Καταδικάζοντας τα χημικά όπλα απ΄ όπου κι αν προέρχονται

του Κώστα Νικολάου

10 ενδεικτικά και μόνον παραδείγματα χρήσης χημικών όπλων ανά τους αιώνες:

1) Ο αθηναϊκός στρατός καταστρέφει την ύδρευση της πολιορκημένης πόλης Κίρρα (Φωκίδας) με χρήση του δηλητηριώδους φυτού Ελλέβορος (600 π.Χ.)
2) Ο πελοποννησιακός στρατός χρησιμοποιεί καπνούς θείου κατά της πόλης των Πλαταιών (479 π.Χ.)
3) Τα γαλλικά στρατεύματα κατοχής της Αλγερίας, οδηγούν περισσότερους από 1.000 ιθαγενείς Βερβέρους σε μια σπηλιά και στη συνέχεια χρησιμοποιούν καπνό για να τους σκοτώσουν (1845)
4) Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο γερμανικός στρατός χρησιμοποιεί χημικό αέριο (dianisidine chlorosulfonate) ενάντια στον βρετανικό στρατό στο Neuve-Chapelle το 1914, ενώ εγκαινιάζει την πρώτη μεγάλης κλίμακας χρήση χημικών όπλων με αέριο χλώριο στο Ypres του Βελγίου και με φωσγένιο ενάντια στα συμμαχικά στρατεύματα το 1915. Χρησιμοποιείται για πρώτη φορά το «αέριο μουστάρδας» από τις γερμανικές δυνάμεις το 1917. Ο βρετανικός στρατός χρησιμοποιεί αέριο χλώριο για πρώτη φορά εναντίον των γερμανών στη μάχη του Loos το 1915 και οι σύμμαχοι αρχίζουν να χρησιμοποιούν «αέριο μουστάρδας» ενάντια στα γερμανικά στρατεύματα το 1918
5) Ο Μουσολίνι ρίχνει βόμβες «αερίου μουστάρδας» στην Αιθιοπία το 1935-36 και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησιμοποιούνται τοξικά αέρια στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για να σκοτώσουν πολίτες και από τον ιαπωνικό στρατό στην Ασία (1939-1945)
6) Βόμβες Napalm χρησιμοποιήθηκαν το 1948 στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο από αμερικανικού τύπου αεροσκάφη κατά του ΔΣΕ στον Γράμμο
7) Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν βόμβες Napalm και το ζιζανιοκτόνο «Agent Orange» κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ (1961-1971)
8) Πρώτη εφαρμογή της χημικής ουσίας CS ως χημικού όπλου από τα βρετανικά στρατεύματα ενάντια στον κυπριακό λαό το 1961 και ρίψη βομβών Napalm από την πολεμική αεροπορία της Τουρκίας στην Κύπρο (χερσόνησο της Τηλλυρίας) το 1964
9) Το ΝΑΤΟ χρησιμοποίησε βλήματα, που στην κεφαλή έφεραν απεμπλουτισμένο ουράνιο κατά τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία το 1999
10) Χημικά αέρια, δακρυγόνα, ασφυξιογόνα (πχ αέριο CS, αέριο CN, ουσία Adamsite –DM) χρησιμοποιούν οι αστυνομίες για την καταστολή διαδηλώσεων παντού στον κόσμο.

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Συνέντευξη Τύπου δεκάδων φορέων: “Το Νερό στα χέρια των Πολιτών, όχι των εταιρειών”

“Το Νερό στα χέρια των Πολιτών, όχι των εταιρειών”
Πρωτοβουλία δεκάδων φορέων της πόλης κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ, 19.3.2018

     Ανοιχτή πρόσκληση προς τους πολίτες, τα κινήματα, την Αυτοδιοίκηση και τους φορείς της Θεσσαλονίκης για να διεκδικήσουν μαζί τη συνεργατική διαχείριση του Νερού απεύθυναν 54 φορείς και κινήματα σε συνέντευξη Τύπου.
     Έχοντας ως δεδομένο ότι οι ΕΥΑΘ-ΕΥΔΑΠ έχουν περάσει στο υπερταμείο και ότι στον προϋπολογισμό του 2018 έχει προβλεφθεί έσοδο 35 εκ. ευρώ από την πώληση του 23% της ΕΥΑΘ ενώ κινούνται και πάλι οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του νερού (ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ), οι 54 φορείς χαρακτηρίζουν ως αυταπάτη την ανάθεση της υπόθεσης σε τρίτους (κόμματα, κυβερνήσεις και κάθε είδους εξουσίες) και επιδιώκουν να πάρουν οι ίδιοι οι πολίτες τη διαχείριση του νερού στα χέρια τους, με συνεταιρισμούς νερού σε κάθε Δήμο της πόλης, η Ένωση των οποίων θα διοικεί την ΕΥΑΘ.
     Οι 54 φορείς και κινήματα, όπου περιλαμβάνονται φορείς Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο.), συνεταιρισμοί, ΚοινΣΕπ, οικολογικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις, δίκτυα και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, που αγωνίζονται εδώ και χρόνια ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και για να περάσει το νερό της Θεσσαλονίκης συνεργατικά στα χέρια των πολιτών, παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη, τη Διακήρυξη που υπογράφουν, με κεντρικό μήνυμα “Το Νερό στα χέρια των Πολιτών, όχι των εταιρειών”.
     Στη συνέντευξη, ο Λάζαρος Αγγέλου (Ένωση Πολιτών για το Νερό / ένωση συνεταιρισμών νερού) παρουσίασε την πρόταση για το πιο πετυχημένο διεθνώς μοντέλο διαχείρισης του νερού, με πρωτοβάθμιους μη κερδοσκοπικούς συνεταιρισμούς νερού σε κάθε υδροδοτούμενο Δήμο της πόλης, η Ένωση των οποίων θα διοικεί την ΕΥΑΘ των πολιτών, των εργαζομένων και της Αυτοδιοίκησης της πόλης, με σκοπό την παροχή υψηλής ποιότητας νερού στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις με χαμηλές τιμές, προστασία του περιβάλλοντος, δημοκρατική λειτουργία και κοινωνική δικαιοσύνη.
     O Κώστας Μαριόγλου (Κίνηση 136 για τη συνεργατική διαχείριση του νερού) αναφέρθηκε στο ιστορικό Δημοψήφισμα της 18ης Μάη 2014 για την ΕΥΑΘ, όπου όλοι μαζί πολίτες, κινήματα του νερού, αυτοδιοίκηση και εργαζόμενοι, σε μια μεγάλη συμμαχία του ΟΧΙ, δώσανε μια ηχηρή απάντηση σε όσους επιχειρούσαν την ιδιωτικοποίηση. Σήμερα, η πόλη πρέπει και πάλι να ενωθεί προς δύο κατευθύνσεις: 1) την αποτροπή κάθε προσπάθειας ιδιωτικοποίησής του και 2) τη διαμόρφωση της μεγάλης συμμαχίας του ΝΑΙ πάνω σε μια κοινή πρόταση για να περάσει το νερό συνεργατικά στα χέρια των πολιτών.
     O Κώστας Νικολάου (Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας “UnivSSE Coop”) παρουσίασε στοιχεία για τη “σιωπηλή επανάσταση” χιλιάδων συνεταιρισμών νερού στον κόσμο με διεθνή πλέον αναγνώριση ότι αποτελούν το πιο πετυχημένο μοντέλο διαχείρισης του νερού κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά. Αυστρία: πάνω από 5.000 συνεταιρισμοί νερού - Δανία: πάνω από 2.500 - Φινλανδία: περίπου 1.400 - ΗΠΑ: σχεδόν 3.300 - Καναδάς: περίπου 200 - Λατινική Αμερική: οι μεγαλύτεροι στον κόσμο συνεταιρισμοί νερού σε αστικές περιοχές.
     O Μιχάλης Τρεμόπουλος (Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης) αναφέρθηκε στην Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών για το δικαίωμα στο νερό και υποστήριξε ότι με τη συνεργατική πρόταση οι πολίτες θα έχουν τον έλεγχο με συνεταιριστικές μερίδες και όχι μετοχές της ΕΥΑΘ, ώστε να “παίζονται” στο χρηματιστήριο σε στυλ λαϊκού καπιταλισμού, με κίνδυνο να πέσει πάλι στα χέρια των εταιρειών. Τόνισε, επίσης, ότι ο κοινωνικός έλεγχος πρέπει να εγγυάται την ολιστική προσέγγιση για την προστασία του κύκλου του νερού στη φύση και τη διαχείριση της ύδρευσης και της αποχέτευσης με εξασφάλιση της οικολογικής ισορροπίας των οικοσυστημάτων της περιοχής.

Η Διακήρυξη με τον κατάλογο των φορέων που την υπογράφουν, στη διεύθυνση:
http://www.dialektika.gr/2018/03/blog-post_19.html


Διακήρυξη φορέων και κινημάτων για τη συνεργατική διαχείριση του νερού της Θεσσαλονίκης από τους πολίτες

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΦΟΡΕΩΝ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

Πολίτες της Θεσσαλονίκης
     τώρα που κινούνται και πάλι οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του νερού (ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ),
     τώρα που έγινε αντιληπτή ολοφάνερα η αυταπάτη ότι η ανάθεση των υποθέσεών μας σε τρίτους (κόμματα, κυβερνήσεις και κάθε είδους εξουσίες) μπορεί να δώσει λύσεις προς όφελος των πολιτών,
     τώρα ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι αν δεν πάρουμε εμείς οι ίδιοι οι πολίτες τη διαχείριση του νερού στα χέρια μας, δεν πρόκειται να μας σώσει κανείς!
     Με δεδομένο ότι οι ΕΥΑΘ-ΕΥΔΑΠ έχουν περάσει στο υπερταμείο και ότι στον προϋπολογισμό του 2018 έχει προβλεφθεί έσοδο 35 εκ. ευρώ από την πώληση του 23% της ΕΥΑΘ, απαιτούμε ΤΩΡΑ :
“Το Νερό στα χέρια των Πολιτών, όχι των εταιρειών”
     Πριν 4 χρόνια, στο ιστορικό Δημοψήφισμα της 18ης Μάη 2014 για την ΕΥΑΘ, όλοι μαζί Πολίτες, Κινήματα του Νερού, Αυτοδιοίκηση και εργαζόμενοι, όλη η κοινωνία της πόλης σε μια ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΟΧΙ, δώσαμε μια ηχηρή απάντηση σε όσους επιχειρούσαν την ιδιωτικοποίηση. Ήταν ένα σπουδαίο γεγονός μια χρυσή σελίδα στην ιστορία της πόλης μας που σηματοδότησε τη Θεσσαλονίκη στον παγκόσμιο χάρτη των αγώνων για το Νερό.
     Σήμερα, 4 χρόνια μετά, η πόλη πρέπει και πάλι να ενωθεί πάνω στο ζωτικό θέμα του Νερού, προς δύο κατευθύνσεις :
1. την αποτροπή κάθε προσπάθειας ιδιωτικοποίησής του
2. τη διαμόρφωση της ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΤΟΥ ΝΑΙ πάνω σε μια κοινή πρόταση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ, για να περάσει το Νερό συνεργατικά στα χέρια των πολιτών.
     Πιστεύουμε ότι αυτή πρέπει να είναι η απάντηση μας σε μια επερχόμενη διαδικασία ιδιωτικοποίησης του Νερού.
     Προτείνουμε το διεθνώς αποδεδειγμένο πιο επιτυχημένο μοντέλο διαχείρισης του Νερού, με πρωτοβάθμιους μη κερδοσκοπικούς συνεταιρισμούς νερού σε κάθε υδροδοτούμενο Δήμο της πόλης, η Ένωση των οποίων θα διοικεί την ΕΥΑΘ των πολιτών, των εργαζομένων και της Αυτοδιοίκησης της πόλης, με σκοπό την παροχή υψηλής ποιότητας νερού στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις με χαμηλές τιμές, προστασία του περιβάλλοντος, δημοκρατική λειτουργία και κοινωνική δικαιοσύνη.
     Απευθύνουμε από κοινού ανοιχτή πρόσκληση προς τους πολίτες της Θεσσαλονίκης, προς τα κινήματα, την Αυτοδιοίκηση και τους κοινωνικούς φορείς της πόλης, να διεκδικήσουμε όλοι μαζί τη διαχείριση του Νερού της Θεσσαλονίκης από τους πολίτες και την τοπική κοινωνία.
     Να συγκροτήσουμε τη ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΙ, πάνω σ' αυτήν την αγωνιστική διεκδίκηση, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την τελική ΝΙΚΗ.

Κινήματα, φορείς, συλλογικότητες που υπογράφουν τη Διακήρυξη:

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Πρόσκληση σε συνέντευξη τύπου: Διακήρυξη για το Νερό στα χέρια των πολιτών

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

50+ φορείς και κινήματα, όπου περιλαμβάνονται φορείς Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο.), συνεταιρισμοί, ΚοινΣΕπ, οικολογικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις, δίκτυα και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, που αγωνίζονται εδώ και χρόνια ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και για να περάσει το νερό της Θεσσαλονίκης συνεργατικά στα χέρια των πολιτών,
σας προσκαλούν σε Συνέντευξη Τύπου
τη Δευτέρα 19 Μαρτίου 2018, ώρα 11.00 πμ
στην αίθουσα του ημιόροφου της ΕΔΟΘ, Προξένου Κορομηλά 51, Θεσσαλονίκη.

Στη Συνέντευξη Τύπου θα παρουσιασθεί η Διακήρυξη που υπογράφουν 50+ φορείς και κινήματα για τη συνεργατική διαχείριση του νερού της Θεσσαλονίκης από τους πολίτες.

Στη συνέντευξη θα μιλήσουν οι:
Λάζαρος Αγγέλου, Ένωση Πολιτών για το Νερό (ένωση συνεταιρισμών νερού)
Κώστας Μαριόγλου, Κίνηση 136 για τη συνεργατική διαχείριση του νερού
Κώστας Νικολάου, Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας “UnivSSE Coop”
Μιχάλης Τρεμόπουλος, Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

2ο Διεθνές Φόρουμ Συνεταιριστικού Δικαίου, Αθήνα, 26-28 Σεπ. 2018

Το 2ο Διεθνές Φόρουμ Συνεταιριστικού Δικαίου με γενικό θέμα "Συνεταιριστικό δίκαιο και συνεταιριστικές αρχές" θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 26-28 Σεπτεμβρίου 2018.

Διοργανωτής η IUS Cooperativum (μια διεθνής κοινότητα νομικών των συνεταιρισμών) και συνδιοργανωτές το Ε.Α.Π. (Αθήνα) και το Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας "UnivSSE Coop" (Θεσσαλονίκη).


Ακολουθεί, η πρώτη ανακοίνωση του Φόρουμ με την πρόσκληση για υποβολή εργασιών:

2nd International Forum on Cooperative Law
“COOPERATIVE LAW AND COOPERATIVE PRINCIPLES”

Athens, 26-28 September 2018
   
Call for papers

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Πλαστικές σακούλες μεταφοράς: Μύθοι και Αλήθειες

του Κώστα Νικολάου

α) Τα μέτρα για τις πλαστικές σακούλες μεταφοράς δεν είναι ιδέα της κυβέρνησης, αλλά υποχρεωτική προσαρμογή στην Οδηγία EE 2015/720, 29.4.2015
β) Η πολιτική κατά των σακουλών είναι πολιτική πρόληψης-μείωσης των αποβλήτων, η οποία είναι Νο 1 στην ιεραρχία περιβαλλοντικής διαχείρισης των αποβλήτων: προηγείται και της επαναχρησιμοποίησης και της ανακύκλωσης
γ) Η οδηγία δίνει τη δυνατότητα είτε της επιβολής φόρων, τελών κλπ είτε πλήρους κατάργησης των σακουλών
δ) Στην Ιρλανδία, που επιβλήθηκε φόρος, σημειώθηκε μείωση 90% (από τις 328 σακούλες κατά κεφαλήν το χρόνο στις 21 σακούλες), μέσα σε 5 μήνες
ε) Στην Γαλλία, Ιταλία κλπ, που επιβλήθηκε κατάργηση, τα αποτελέσματα ήταν προφανώς θεαματικότερα. Η κατάργηση είναι σαφώς συνεπέστερη πολιτική
στ) Παρουσιάζεται ότι θα "αγοράζουμε" τις σακούλες. Τις αγοράζουμε ήδη: το κόστος τους είναι προϋπολογισμένο και ενσωματωμένο στις τιμές των προϊόντων, που αγοράζουμε. Αυτό που θα πληρώνουμε πλέον για τις σακούλες είναι στην πραγματικότητα "penalty", είναι φόρος
ζ) Το να εφαρμόζεις την αρχή "ο ρυπαίνων πληρώνει" είναι σωστό μόνον κατά το ήμισυ. Δεν μπορεί αυτό να οδηγεί στο "όποιος πληρώνει μπορεί και να ρυπαίνει"
η) Επειδή το συγκεκριμένο μέτρο αφορά μόνον τις πλαστικές σακούλες μεταφοράς και όχι όλα τα πλαστικά, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να εφαρμοσθεί.
Υπάρχουν τουλάχιστον 10 βασικοί λόγοι για να μην χρησιμοποιούμε τις πλαστικές σακούλες:
1. Ο καθένας μας πετάει περίπου 300 πλαστικές σακούλες κάθε χρόνο και πάνω από 22.000 πλαστικές σακούλες στη διάρκεια της ζωής, που καταλήγουν στο περιβάλλον.
2. Πάνω από 60.000 τόνοι πλαστικού στην Ελλάδα, καταλήγουν διαμέσου της πλαστικής σακούλας σε χώρους ταφής απορριμμάτων ή στις θάλασσες, στις ακτές, στις λίμνες και στα ποτάμια.
3. Κάθε τετραμελές νοικοκυριό πετάει στη διάρκεια της ζωής 0,5 τόνο πλαστικές σακούλες, για τις οποίες πληρώνει 1.500 ευρώ για να τις αγοράσει.
4. Κάθε τετραμελές νοικοκυριό στη διάρκεια της ζωής, θα πρέπει να πληρώσει επιπλέον 2.000 ευρώ για να ανακυκλωθούν οι πλαστικές σακούλες του, ενώ αυτές οι ανακυκλωμένες θα πουληθούν στο ράφι μόνο 15 ευρώ!
5. Η πλαστική σακούλα κατασκευάζεται σε 1 δευτερόλεπτο, χρησιμοποιείται για 20 λεπτά και «λιώνει» σε 400 χρόνια!
6. Οι ελληνικές παραλίες ακόμα και οι πιο απομακρυσμένες κατακλύζονται από κάθε μεγέθους και είδους πλαστικά, φαινόμενο που ονομάζεται «σούπα πλαστικών».
7. Το αλλοιωμένο πλαστικό στη θάλασσα γίνεται τροφή του πλαγκτόν, των ψαριών και τελικά του ανθρώπου διαμέσου της τροφικής αλυσίδας.
8. Πολλά είδη στη θάλασσα παγιδεύονται στις πλαστικές σακούλες ή καταπίνουν κομμάτια τους και τραυματίζονται ή βρίσκουν μαρτυρικό θάνατο από ασφυξία.
9. Οι πλαστικές σακούλες για τα ψώνια κατασκευάζονται από προϊόντα του πετρελαίου. Η μείωση τους θα μειώσει και την εξάρτηση από το εισαγόμενο πετρέλαιο.
10. Το κόστος των πλαστικών σακουλών περνάει μέσα από τα προϊόντα στον καταναλωτή και τελικά στον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Το νερό ως κοινό αγαθό

του Κώστα Νικολάου στην "Αυγή", 17.12.2017

Η ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης και αποχέτευσης αποτελεί μέρος της επιχειρούμενης ιδιωτικοποίησης της διαχείρισης των κοινών αγαθών. Η ιδιωτικοποίηση των κοινών αγαθών είναι συστατικό στοιχείο της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος είναι εδώ και χρόνια η κυρίαρχη επιλογή του συστήματος, διότι εξασφαλίζει υπερσυσσώρευση κεφαλαίου και κερδών στα χέρια λίγων εταιρειών διαμέσου του μηχανισμού της υπερχρέωσης κρατών και πολιτών (χρεοκρατία) και συνεπακόλουθα, ακόμα μεγαλύτερη συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας στα χέρια των ιδίων (εταιρειοκρατία αντί για δημοκρατία).
        Το νερό αντιμετωπίζεται ως κοινό αγαθό ανά τους αιώνες, από τα αρχαία χρόνια σε όλους τους πολιτισμούς του κόσμου και μέχρι σήμερα σε αρκετά μέρη του πλανήτη. Κι αυτό συνέβαινε και συμβαίνει όταν η διαχείρισή του είναι κοινωνική και αποκεντρωμένη σε επίπεδο κοινότητας με άμεση συμμετοχή των πολιτών, με ελεύθερη πρόσβαση για όλους και με σεβασμό στον κύκλο του νερού στη φύση.
Το πρώτο βήμα για την ιδιωτικοποίηση του νερού έγινε ιστορικά και σε όλο τον κόσμο, όταν η ιδιοκτησία και η διαχείρισή του πέρασε σε κάποια συγκεντρωτική δομή: είτε κεντρικό κράτος είτε τοπικές και περιφερειακές αρχές. Αυτό σηματοδότησε την χρησιμοποίησή του για άδικη έμμεση φορολόγηση από τις συγκεντρωτικές δομές ή το άνοιγμα του δρόμου για την ιδιωτικοποίησή του και την αποκόμιση κερδών από εταιρίες. Ταυτόχρονα, σηματοδότησε την κατάργηση της δημοκρατίας του νερού και τον συγκεντρωτικό και πέρα από τους πολίτες έλεγχό του, που τελικά σημαίνει έλεγχο της ζωής τους.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Το νερό στα χέρια των πολιτών: η σιωπηλή επανάσταση

Συνέντευξη του Κώστα Νικολάου στην Ιωάννα Σωτήρχου, Εφημερίδα των Συντακτών, 4.12.2017
Οταν εδώ μιλάμε για ιδιωτικοποιήσεις φυσικών πόρων, σε κάποια άλλα μέρη οι πολίτες μέσω συνεταιρισμών έχουν κατορθώσει να τους διαχειρίζονται συλλογικά.
Η «δημοκρατία του νερού» εκτείνεται σε χιλιάδες παραδείγματα συνεταιρισμών νερού σε όλον τον κόσμο: ΗΠΑ, Καναδάς, Λατινική Αμερική -Χιλή, Κολομβία, Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό, Βολιβία- και Ευρώπη -Φινλανδία, Δανία, Αυστρία κ.α.
Ομως αυτά τα παραδείγματα δεν απασχολούν τον δημόσιο λόγο που μονοπωλείται από άλλες επιταγές.
«Παρά τον σημαντικό αριθμό επιτυχημένων συνεταιρισμών νερού σε παγκόσμιο επίπεδο, οι διεθνείς πολιτικές συζητήσεις τούς έχουν παρακάμψει σε μεγάλο βαθμό. Γιατί άραγε;» αναρωτιέται ο συνομιλητής μας αφήνοντας το ερώτημα να αιωρείται για να μας βάζει σε σκέψεις.
Για αυτή τη «σιωπηλή επανάσταση», όπως τη χαρακτηρίζει, μιλήσαμε με τον καθηγητή Κώστα Νικολάου, συνιδρυτή του Λαϊκού Πανεπιστημίου Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας και μέλος αρκετών κοινωνικών συνεταιρισμών, με αφορμή το καινούργιο του βιβλίο «Το Νερό ως Κοινό Αγαθό, πέρα από τις Εταιρίες και το Κράτος», Εκδόσεις Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας «UnivSSE Coop».
Στην κουβέντα μας, πέρα από το παγκόσμιο κίνημα, θίξαμε το όραμα για τη δημοκρατία του νερού αλλά και την κατάσταση στην Ελλάδα.