Τετάρτη, 7 Απριλίου 2021

Πρώτη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Φορέων ΚΑΛΟ Κεντρικής Μακεδονίας

Η πρώτη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Φορέων Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας Κεντρικής Μακεδονίας «ΕΝ ΚΑΛΟ ΚΕΜ», πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά την Κυριακή 28 Μαρτίου 2021.

Συμμετείχαν 14 από τα 15 ιδρυτικά μέλη της Ένωσης.

Πραγματοποιήθηκαν εκλογές των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου και του Εποπτικού Συμβουλίου και εκλέχθηκαν:

Για το ΔΣ:

Πρόεδρος: Κώστας Νικολάου, Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κ.ΑΛ.Ο. “UnivSSECoop”

Αντιπρόεδρος: Πόπη Σουρμαΐδου, ΚοινΣΕπ Σπείρα Γης

Γραμματέας: Σοφία Κυπριανίδου, ΚοινΣΕπ Εργαστήρι Χωρίς Σύνορα 

Αναπληρωτής Γραμματέας: Λάζαρος Αγγέλου, Κοινοπραξία Φορέων Κ.ΑΛ.Ο. “ΤΑ ΠΑΝΤΑ RE-”

Ταμίας: Λία Παπαδράγκα, ΚοινΣΕπ Ecoroutes.

Για το ΕΣ:

Πρόεδρος: Άσπα Παπαφιλίππου, Κοινωνικός Καταναλωτικός Συνεταιρισμός Θεσσαλονίκης “Βίος Coop”

Αντιπρόεδρος: Ελένη Παπαθεοδοσίου, ΚοινΣΕπ Δημιουργίες

Γραμματέας: Αρετή Ρουμπιέ, ΚοινΣΕπ Υποστήριξη ΚΑΛΟ

Έγινε ομόφωνα αποδοχή 9 νέων μελών στην Ένωση με τον συνολικό αριθμό μελών να είναι πλέον 24. Αναπτύχθηκε διάλογος με τη συμμετοχή όλων και ομόφωνα αποφασίσθηκε ο προγραμματισμός δράσεων για το 2021.

Περισσότερα στον ιστότοπο της ΕΝ ΚΑΛΟ ΚΕΜ: http://www.enkalokem.gr/

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2021

Ερωτήσεις και απαντήσεις για το πρόβλημα της καύσης απορριμμάτων

 

Τι συμβαίνει σήμερα με τη διαχείριση των αστικών στερεών απορριμμάτων;

Στην Ελλάδα σήμερα, τα αστικά στερεά απορρίμματα καταλήγουν είτε σε ανεξέλεγκτες χωματερές είτε σε χώρους υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) σε όλο και μεγαλύτερες ποσότητες, ενώ τα ποσοστά ανακύκλωσης (< 20%) είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη (50% κατά μέσο όρο).

Με το νέο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ) που έφτιαξε η σημερινή κυβέρνηση (συνεχίζοντας την πολιτική που σχεδίασε η προηγούμενη), υιοθετείται μια πολιτική που στο όνομα του περιορισμού των απορριμμάτων που θάβονται, προκρίνει την καύση των απορριμμάτων, η οποία όμως δημιουργεί επιπρόσθετα προβλήματα στο περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων των ευρύτερων περιοχών γύρω από τα εργοστάσια καύσης. Η λεγόμενη «ενεργειακή αξιοποίηση» θα γίνεται είτε σε εργοστάσια που θα κατασκευαστούν γι αυτό το σκοπό από ιδιωτικές επιχειρήσεις, είτε σε υφιστάμενες ενεργοβόρες βιομηχανίες, όπως οι τσιμεντοβιομηχανίες. Για την παραγωγή του απορριμματογενούς καυσίμου προβλέπεται από το ΕΣΔΑ η κατασκευή 43 Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ), ορισμένες εκ των οποίων (όπως οι δύο στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, Μαυροράχη και Αγ. Αντώνιος) θα είναι φαραωνικών διαστάσεων και όλες, με την κατασκευή τους μέσω ΣΔΙΤ, θα παραδοθούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο ως νέα πηγή κερδοφορίας του, στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης-εμπορευματοποίησης της διαχείρισης των απορριμμάτων.

Είναι προφανές ότι το ενδιαφέρον των πολυεθνικών και εθνικών εταιρειών οφείλεται στο γεγονός ότι η διαχείριση των απορριμμάτων μπορεί να αποφέρει κέρδη. Κέρδη για τους επιχειρηματίες, τα οποία θα προκύψουν από τα επιπλέον οικονομικά βάρη που θα πληρώσουν οι πολίτες με τη μεγάλη αύξηση των τελών καθαριότητας και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσης με τα εισοδήματα συνεχώς να μειώνονται και την ανεργία να αυξάνεται.

Ποιά είναι η καλύτερη μέθοδος διαχείρισης των απορριμμάτων;

Η σημερινή κατάσταση με τις χωματερές και τους ΧΥΤΑ, καθώς και η σχεδιαζόμενη με τα εργοστάσια καύσης – δήθεν «ενεργειακής αξιοποίησης» αποτελούν τις χειρότερες μεθόδους διαχείρισης απορριμμάτων από κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική άποψη.

Με βάση τα πορίσματα της επιστήμης παγκόσμια, υπάρχει μια ιεραρχία των μεθόδων διαχείρισης των απορριμμάτων, που αναδεικνύει τις λύσεις που ωφελούν τις τοπικές κοινωνίες, σύμφωνα με την οποία οι καλύτερες μέθοδοι κοινωνικά – οικονομικά - περιβαλλοντικά είναι με σειρά ιεράρχησης:

1) η πρόληψη-μείωση,

2) η επαναχρησιμοποίηση και

3) η ανακύκλωση - κομποστοποίηση.

Οι λύσεις αυτές είναι οι φθηνότερες, προστατεύουν το περιβάλλον, μπορούν να υλοποιηθούν από τις τοπικές κοινωνίες και τα οφέλη να τα καρπωθεί η κοινωνία και όχι οι κερδοσκόποι.

Γιατί λέμε ΟΧΙ στους ΧΥΤΑ και στις χωματερές;

·           Επειδή ρυπαίνουν το έδαφος, τα νερά και τον αέρα και από εκεί οι ρύποι περνούν στα φυτά και τα γεωργικά προϊόντα, στα ζώα και στον άνθρωπο

·           Επειδή έχουν αρνητικές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις (απαξίωση γης, πτώση βιοτικού επιπέδου κλπ) για τους κατοίκους των γύρω περιοχών

·           Επειδή τα οικονομικά και περιβαλλοντικά βάρη τα πληρώνουν οι πολίτες διαμέσου των δημοτικών τελών για τη διαχείριση των απορριμμάτων και των φόρων που αντιστοιχούν στο κόστος της περιβαλλοντικής βλάβης.

Γιατί λέμε ΟΧΙ στα εργοστάσια καύσης – ενεργειακής αξιοποίησης απορριμμάτων;

·         Επειδή εκπέμπονται αέριοι ρύποι, μέταλλα, διοξίνες και φουράνια, (τοξικές ουσίες, που μπορούν να προκαλέσουν μεταλλάξεις, καρκινογενέσεις και τερατογενέσεις), καθώς και πολυαρωματικές ενώσεις (ουσίες καρκινογόνες και μεταλλαξιογόνες), μικροσωματίδια

·         Επειδή παρά την υπάρχουσα τεχνολογία αντιρύπανσης, καμία εγγύηση δεν υπάρχει για 100% απόδοση, ούτε βέβαια για την αποφυγή ατυχήματος. Η καύση απορριμμάτων είναι υπεύθυνη στο μεγαλύτερο ποσοστό παγκόσμια για τις εκπομπές διοξινών και φουρανίων στον αέρα

·         Επειδή η λειτουργία τους από ιδιωτική επιχείρηση είναι πάρα πολύ ακριβότερη από τη λύση της ανακύκλωσης από δημόσιο ή αυτοδιοικητικό ή άλλο φορέα της τοπικής κοινωνίας

·         Επειδή οδηγεί σε οικονομικά βάρη που πληρώνουν οι πολίτες και σε κέρδη για την ιδιωτική επιχείρηση, που θα αναλάβει τη διαχείριση των απορριμμάτων, ενώ οι ιδιώτες που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν τα σκουπίδια με αυτή τη μέθοδο θα αποκομίσουν μεγάλα κέρδη και θα τύχουν και σχετικών οικονομικών προνομίων, καθώς η καύση απορριμμάτων βαφτίζεται ως ΑΠΕ

·         Επειδή σχεδιάζονται εργοστάσια, που για να λειτουργήσουν με το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, θα εισάγουν απορρίμματα από το εξωτερικό, μετατρέποντας έτσι την Ελλάδα σε σκουπιδότοπο της Ευρώπης

·         Επειδή για να πετύχουν τα εργοστάσια αυτά, πρέπει πρώτα να αποτύχουν οι πολιτικές μείωσης, επαναχρησιμοποίησης, ανακύκλωσης και κομποστοποίησης των απορριμμάτων (αλλιώς δεν θα υπάρχει τίποτα για κάψιμο). Όσο αυτές οι μέθοδοι επιτυγχάνουν, τόσο δεν απομένει ικανοποιητική ποσότητα απορριμμάτων για καύση.

Γιατί εισάγεται η καύση των σκουπιδιών ειδικά στην τσιμεντοβιομηχανία;

·         Για την τροφοδοσία των μεγάλων βιομηχανιών και ιδιαίτερα των τσιμεντοβιομηχανιών, με δωρεάν και επιδοτούμενο καύσιμο υλικό, για να μειωθεί το λειτουργικό κόστος τους για την παραγωγή ενέργειας και να μεγαλώσει το κέρδος τους

·         Γιατί οι τσιμεντοβιομηχανίες θα αποζημιώνονται για τα σκουπίδια που θα καίνε και ακόμη θα κερδίζουν από τα δικαιώματα των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου με το πρόσχημα ότι θα περιορίζεται η εξάρτηση των ενεργοβόρων βιομηχανιών από ρυπογόνα συμβατικά καύσιμα

·         Γιατί η τοξική τέφρα που κατακάθεται στον πυθμένα του αποτεφρωτήρα, επιβαρυμένη με βαρέα μέταλλα, θα εισάγεται στο τσιμέντο, το οποίο με τη σειρά του θα διοχετευτεί στην οδοποιία και στην οικοδομή, με αποτέλεσμα να εξοικονομούν μεγάλα χρηματικά ποσά από τη μη εφαρμογή ειδικών μεθόδων διαχείρισης της τοξικής στάχτης.

Αφού οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν εργοστάσια καύσης, γιατί όχι και η Ελλάδα;

Διότι η πραγματικότητα είναι ότι οι ευρωπαϊκές χώρες εγκαταλείπουν πλέον την καύση απορριμμάτων ως μια απαρχαιωμένη μέθοδο με σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία.

Η Σουηδία, για παράδειγμα, που παρουσιάζει υψηλά ποσοστά ανακύκλωσης, υποχρεώνεται να κάνει εισαγωγή σκουπιδιών από το εξωτερικό, προκειμένου να κρατήσει τα εργοστάσια καύσης ανοιχτά, γιατί δεν έχουν πλέον ικανοποιητικές ποσότητες σκουπιδιών να κάψουν, αλλά έχουν ρήτρες στα συμβόλαια με τις εταιρίες να τροφοδοτούν τα εργοστάσια με καθορισμένες ποσότητες σκουπιδιών! Είναι αυτό που κινδυνεύουμε να πάθουμε και στην Ελλάδα!

Στην Ιταλία, ακυρώθηκαν οι άδειες για 40 νέα εργοστάσια καύσης αποβλήτων, καθώς τα δικαστήρια της χώρας έκριναν την καύση επιζήμια για την υγεία και το περιβάλλον.

Η Δανία κλείνει όλες τις ρυπογόνες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των εγκαταστάσεων αποτέφρωσης αποβλήτων με συμπαραγωγή ενέργειας.

Η Πορτογαλία, που σήμερα καίει το 20% των σκουπιδιών της, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι δεν θα επενδύσει σε νέες μονάδες καύσης.

Πόσο απειλείται η Θεσσαλονίκη από τον υπάρχοντα σχεδιασμό για καύση απορριμμάτων;

Ο σχεδιασμός για τη Θεσσαλονίκη προβλέπει τη δημιουργία 2 ΜΕΑ, μια ανατολικά, στον Αγ. Αντώνιο Θέρμης, και μια δυτικά, στη Μαυροράχη Λαγκαδά, που θα δέχονται τα σύμμεικτα απορρίμματα όχι μόνο της Θεσσαλονίκης, αλλά και των περισσότερων νομών της περιφέρειας.

Οι ΜΕΑ στην πραγματικότητα θα επεξεργάζονται σύμμεικτα απορρίμματα και θα τα μετατρέπουν σε απορριμματογενές καύσιμο SRF-RDF (χαρτί-πλαστικό-ξύλα-υφάσματα κλπ). Ακόμη και τα οργανικά απόβλητα, αντί να γίνουν κομπόστ, θα μετατρέπονται σε μεγάλο μέρος κι αυτά σε καύσιμο.

Οι ΜΕΑ θα γίνουν και θα λειτουργούν με ΣΔΙΤ, ιδιωτικοποιώντας και εμπορευματοποιώντας πλήρως όλη την αλυσίδα της διαχείρισης των απορριμμάτων, με συμβάσεις παραχώρησης που θα ξεπερνούν τα 30 χρόνια και θα κοστίσουν εκατοντάδες εκατομμύρια. Για να έχουν κέρδη οι επιχειρηματίες που θα διαχειρίζονται αυτές τις μονάδες, υπογράφονται δεσμευτικά συμβόλαια με ρήτρες εις βάρος της τοπικής αυτοδιοίκησης και των πολιτών για διάστημα τουλάχιστον 20-30 ετών, για να παρέχονται από την αυτοδιοίκηση οι προσυμφωνημένες ποσότητες απορριμμάτων, πράγμα που θα παγιδεύσει όλο το εθνικό σύστημα διαχείρισης αποβλήτων. Αυτό, στις περισσότερες περιπτώσεις, οδηγεί στην ανάγκη εισαγωγής απορριμμάτων από άλλες χώρες και στην αύξηση των δημοτικών τελών (ήδη στην Ήπειρο αυξήθηκαν 50% τα δημοτικά τέλη εξ αιτίας ΜΕΑ με ΣΔΙΤ).

Το SRF/RDF που θα παράγεται, θα χρησιμοποιείται κατά ένα μέρος ως καύσιμο σε βιομηχανικές μονάδες στα δυτικά της πόλης (τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ και ΧΑΛΥΨ) και μεγάλες ποσότητες θα μεταφέρονται για καύση στα λιγνιτορυχεία της Κοζάνης, όπου σχεδιάζεται να καταλήγουν, μέσω της “ενεργειακής Εγνατίας”, απορριμματογενή καύσιμα από τις Περιφέρειες της Μακεδονίας, της Θράκης και της Θεσσαλίας.

Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι η καύση εκατοντάδων χιλιάδων τόνων σκουπιδιών RDF-SRF κάθε χρόνο, μια διαδικασία κατά την οποία θα εκλύονται από 12,5 έως 21 εκατομμύρια κυβικά μέτρα απαερίων κάθε μέρα από ένα ή δύο εργοστάσια, τα οποία λειτουργούν μέσα σχεδόν στην πόλη, συνιστά μια τεράστια απειλή για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία όλης της περιοχής Θεσσαλονίκης.

Οι επιπτώσεις της καύσης απορριμμάτων αφορούν τόσο τους κατοίκους της Δυτικής Θεσσαλονίκης, των λαϊκών δηλαδή συνοικιών, που αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, καταδικασμένοι να ζουν σε ένα υποβαθμισμένο περιβάλλον, αλλά και ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης και τις περιοχές σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων έξω και γύρω από αυτήν. Οι αέριες μεταφορές ανθεκτικών ρύπων, όπως οι διοξίνες, τα φουράνια, αλλά και τα μικροσωματίδια έχουν τεράστια χιλιομετρική εμβέλεια.

Και όλη αυτή η επιβάρυνση θα έρθει να προστεθεί στην πόλη της Θεσσαλονίκης, που είναι ήδη μια από τις πιο επιβαρυμένες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κυρίως σε μικροσωματίδια, και προφανώς, δεν χρειάζεται επιπλέον πηγές ρύπανσης με καρκινογόνες ενώσεις. Υπάρχουν υπερβάσεις των θεσμοθετημένων ορίων εδώ και χρόνια στα επικίνδυνα μικροσωματίδια. Περίπου 1.000 πολίτες της Θεσσαλονίκης πεθαίνουν πρόωρα κάθε χρόνο, ένεκα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, με βάση διεθνώς αποδεκτούς αλγόριθμους του Π.Ο.Υ.

Αυτή η μελλοντική εικόνα για τη Θεσσαλονίκη είναι ήδη πραγματικότητα στον Βόλο, όπου συμβαίνει η πρώτη εφαρμογή της καύσης απορριμμάτων σε τσιμεντοβιομηχανία με δραματικές επιπτώσεις στην ατμοσφαιρική ρύπανση της πόλης, «ορατές δια γυμνού οφθαλμού» από τους κατοίκους. Εδώ και πάνω από 4 χρόνια οι κάτοικοι του Βόλου έρχονται αντιμέτωποι με τον καρκίνο από τις διοξίνες και τα φουράνια, που παράγονται από την καύση σκουπιδιών στην ΑΓΕΤ –Lafarge, σε απόσταση μόλις 200 μέτρα από τα πρώτα σπίτια της πόλης, κάνοντας ανυπόφορη την καθημερινότητα χιλιάδων κατοίκων, καταπατώντας το αυτονόητο δικαίωμα να αναπνέει κανείς καθαρό αέρα, καίγοντας σκουπίδια ντόπια, αλλά και εισαγόμενα από το εξωτερικό.

Γιατί λέμε ΝΑΙ στη μείωση, στην επαναχρησιμοποίηση και στην ανακύκλωση-κομποστοποίηση των απορριμμάτων;

·         Επειδή αποφεύγεται μεγάλο μέρος των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των απορριμμάτων

·         Επειδή μειώνονται οι τιμές των προϊόντων, ένεκα αποφυγής περιττών εξόδων (πχ συσκευασίας) με όφελος για τους καταναλωτές

·         Επειδή εξοικονομείται εισόδημα για τους πολίτες (τα επαναχρησιμοποιημένα προϊόντα είναι φθηνότερα)

·         Επειδή εξοικονομούνται πόροι (πρώτες ύλες και ενέργεια)

·         Επειδή αποφεύγεται μέρος των φόρων που αντιστοιχούν στο κόστος της περιβαλλοντικής βλάβης

·         Επειδή δημιουργούνται περισσότερες νέες θέσεις εργασίας σε τοπικό επίπεδο.

·         Επειδή καμιά πολιτική διαχείρισης δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική όσο κυριαρχεί το παρόν κοινωνικό και παραγωγικό μοντέλο, με κυρίαρχο το κέρδος των καπιταλιστών

·         Επειδή τα οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη μπορούν να κατανέμονται κοινωνικά δίκαια, εφόσον η διαχείριση δεν γίνεται από ιδιωτική επιχείρηση, αλλά από φορείς των τοπικών κοινωνιών.


ü ΟΧΙ στα εργοστάσια καύσης απορριμμάτων και στις χωματερές – ΧΥΤΑ

ü ΟΧΙ στις Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων (ΜΕΑ)

ü ΝΑΙ στην αποκεντρωμένη, ανά Δήμο, διαχείριση με ενεργή συμμετοχή των πολιτών

ü ΝΑΙ στη μείωση του όγκου των απορριμμάτων με δραστικό περιορισμό των συσκευασιών και ταυτόχρονη εξοικονόμηση φυσικών και ενεργειακών πόρων

ü ΝΑΙ στην επαναχρησιμοποίηση, διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση και κομποστοποίηση των απορριμμάτων.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΙΣ Μ.Ε.Α. ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ!

 Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης Ενάντια στην Καύση Απορριμμάτων


Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2021

ΔΕΘ: μητροπολιτικό πάρκο πρασίνου και πολιτισμού ή τσιμεντένιο τείχος κερδοσκοπίας;

του Κώστα Νικολάου στην "Εφημερίδα των Συντακτών", 26.1.2021

Η Θεσσαλονίκη είναι στενά συνδεδεμένη ιστορικά με τη Διεθνή Έκθεση (ΔΕΘ). Όταν δημιουργήθηκε η ΔΕΘ το 1926, ήταν έξω από την πόλη, διότι έτσι μπορεί να αναπτυχθεί ένας εκθεσιακός χώρος. Σήμερα όμως βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Πρόκειται για τεράστιο λάθος κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό. Λάθος και στους τρεις πυλώνες της βιωσιμότητας.

Η σημερινή συγκυρία της οικονομικής κρίσης (επιβαρυμένη και με την πανδημία), με μείωση εισοδημάτων, μείωση δημόσιων δαπανών, αύξηση ανεργίας σε συνδυασμό με την υπάρχουσα χαμηλή ποιότητα ζωής στην πόλη, απειλούν την υγεία και την ίδια τη ζωή των κατοίκων. Περίπου 1.000 πολίτες της Θεσσαλονίκης πεθαίνουν πρόωρα κάθε χρόνο, ένεκα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, με βάση διεθνώς αποδεκτούς αλγόριθμους του Π.Ο.Υ.

Παράλληλα, το πράσινο στην πόλη κυμαίνεται σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα (4-8 φορές κάτω από τις διεθνείς προδιαγραφές), παρόλο που είναι αποδεδειγμένο ότι κατάλληλες ζώνες πρασίνου (πχ αστικά πάρκα) μπορούν να μειώσουν τους ατμοσφαιρικούς ρύπους από 30 μέχρι 60%.

Η σημαντικότερη υπάρχουσα δίοδος της θαλάσσιας καθώς και της απόγειας αύρας για τον αερισμό και τη διασπορά των ρύπων στο κέντρο της πόλης, είναι η περιοχή Λευκού Πύργου - ΧΑΝΘ - ΔΕΘ - Πανεπιστημίου. Η διασφάλιση αυτής της διόδου χωρίς επιπλέον δόμηση, με αύξηση του πρασίνου και κατάλληλες χρήσεις γης αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη βελτίωση της ποιότητας του αέρα. Για να επιτευχθεί αυτό, η μοναδική λύση είναι η μετατροπή του χώρου της ΔΕΘ σε ένα μεγάλο Μητροπολιτικό Πάρκο, με κυρίαρχο το πράσινο. Η ανέγερση κτιρίων σε αυτή την περιοχή της Θεσσαλονίκης δημιουργεί ένα ακόμα φράγμα στον αερισμό του κέντρου της πόλης.

Σε αυτό το συμπέρασμα για τη ΔΕΘ κατέληξε ο σχεδιασμός της μητροπολιτικής περιοχής Θεσσαλονίκης (που έγινε για πρώτη φορά στην ιστορία της πόλης), στον οποίο συμμετείχαν δεκάδες επιστήμονες μέσα από τεκμηριωμένη επιστημονική ανάλυση και στη συνέχεια, μέσα από ευρύτατη δημόσια διαβούλευση και σύγκλιση της κοινωνίας της πόλης.

Αυτός ο μητροπολιτικός σχεδιασμός αποτυπώθηκε στο νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Θεσσαλονίκης ορίζοντας ότι: «το Μητροπολιτικό Πάρκο πολιτισμού και πρασίνου Θεσσαλονίκης (ΜΠΘ) εκτείνεται στις περιοχές Λευκού Πύργου, πάρκου ΧΑΝΘ – Θεάτρου Κήπου – Βασιλικού Θεάτρου, Αρχαιολογικού Μουσείου, χώρου ΔΕΘ, Πανεπιστημίων, Γ’ Σώματος Στρατού, Πεδίου του Άρεως, με εκτόνωση στην περιοχή της Ευαγγελίστριας και τους Κήπους του Πασά. Ο περιβαλλοντικός σχεδιασμός του ΜΠΘ στοχεύει στη διασφάλιση της συνέχειας μεταξύ της ακτής και του περιαστικού δάσους, μέσω διαδρόμων πρασίνου και αδόμητων ή αραιοδομημένων περιοχών, ώστε να εξασφαλίζεται ο αερισμός του κέντρου της Θεσσαλονίκης, να εκτονώνεται το φαινόμενο της αστικής νησίδας θερμότητας και να προστατεύεται η αστική οικολογία». Στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα κατέληξε και το ολοκληρωμένο Στρατηγικό και Επιχειρησιακό Σχέδιο για το Πράσινο στη Θεσσαλονίκη (που έγινε επίσης για πρώτη φορά).

Με δεδομένο ότι η σημερινή ΔΕΘ δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλέον στον ρόλο της (διαθέτει 40 στρ. εκθεσιακών χώρων σε σύνολο 176 στρ., που δεν επαρκούν ούτε για τις ανάγκες της έκθεσης Agrotica), ο μητροπολιτικός σχεδιασμός κατέληξε στον «σχεδιασμό και υλοποίηση της μετεγκατάστασης της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) στη Δυτική Περιοχή Θεσσαλονίκης».

Κι όμως, αντ’ αυτού προωθείται μια δήθεν ανάπλαση της ΔΕΘ, η οποία δεν μειώνει τη συνολική δόμηση, αλλά αντίθετα αυξάνει το ποσοστό κάλυψης με κτιριακές εγκαταστάσεις (από 42% σε 50%), δεν βελτιώνει τους εκθεσιακούς χώρους, αλλά αντίθετα, με νέο φαραωνικό εμπορικό κέντρο και ξενοδοχείο (ψηλότερο κι από τον Λευκό Πύργο) δημιουργεί ευκαιρίες κερδοσκοπίας σε μια περιοχή-φιλέτο του κέντρου της πόλης. Δεν συνάδει με τον μητροπολιτικό σχεδιασμό της Θεσσαλονίκης ούτε είναι προϊόν κάποιου ευρύτερου σχεδιασμού. Είναι προϊόν εξοστρακισμού της επιστήμης και αδιαφορίας για το αν οι πολίτες μπορούν να αναπνεύσουν καθαρό αέρα.

Μέχρι τώρα, δεκάδες πανεπιστημιακοί, καθώς και επτά δήμοι της Θεσσαλονίκης, που αντιπροσωπεύουν πάνω από τον μισό πληθυσμό της περιοχής, τοποθετούνται υπέρ του μητροπολιτικού πάρκου στη ΔΕΘ και της μετεγκατάστασής της στα δυτικά εκτός πόλης.

Η επιστήμη μας δίνει εργαλεία για να ανασάνουμε μεν, αλλά η υπόθεση του μητροπολιτικού πάρκου αφορά όλους τους πολίτες και άρα, στα δικά τους χέρια είναι που πρέπει να περάσει.


Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2021

Η ευθύνη για τις λάθος οδηγίες για τις μάσκες προστασίας ανήκει αποκλειστικά στις κυβερνήσεις

του Κώστα Νικολάου

Η πρόσφατη είδηση σε όλα τα διεθνή και ελληνικά ΜΜΕ: "Νεώτερα επιστημονικά δεδομένα για τον κορωνοϊό οδηγούν τη Γερμανία και τη Γαλλία στο να βάλουν σε προτεραιότητα τη χρήση μασκών υψηλής προστασίας τύπου FFP2 - Ν95 - ΚΝ95 (και οι τρεις το ίδιο είναι) ή έστω τύπου χειρουργικές τριπλής στρώσης και να μην χρησιμοποιούνται οι υφασμάτινες που προστατεύουν ελάχιστα".

Πρόκειται για ακραίο ψέμα: Δεν είναι καθόλου νεώτερα δεδομένα. Ήταν γνωστά και δημοσιευμένα και συστήνονταν από τη σχετική με το θέμα επιστημονική κοινότητα ήδη από το πρώτο κύμα της πανδημίας.

Με τη διευκρίνιση, ότι το θέμα αυτό δεν είναι του πεδίου της ιατρικής, αλλά της φυσικοχημείας των μικρο- και νανο-σωματιδίων.

Οι οδηγίες των κυβερνήσεων και το μοίρασμα παντού των υφασμάτινων μασκών, που παρέχουν ελάχιστη ατομική προστασία είναι αποκλειστικά κυβερνητική ευθύνη.

_____________________________

Στην εικόνα, ο πίνακας με τα επίπεδα προστασίας των διαφόρων μασκών είναι από παρουσίαση που έγινε σε διαδικτυακή ημερίδα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης τον Ιούνιο 2020:

https://www.researchgate.net/publication/342425497_Auxese_epikindynotetas_tou_koronoiou_eneka_atmosphairikes_rypanses?fbclid=IwAR3oBD8klqltIw_XErrQtFFy152Oih5WMx7MBozP7QeAzC-p92UI-8Ret_o


Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2021

Ρίγη συγκίνησης και δικαιωματισμός

του Κώστα Νικολάου

1) Με ρίγη συγκίνησης είχαν υποδεχθεί πολλοί άνθρωποι την εκλογή Obama στην προεδρία των ΗΠΑ. Άλλη μια νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα; Δεν ήταν όμως ίδιας μορφής τα ρίγη που ένιωσαν οι λαοί που δέχθηκαν 26.171 αμερικάνικες βόμβες μόνον το έτος 2016 (επί Obama), κυρίως στη Συρία και στο Ιράκ, καθώς και στο Αφγανιστάν, τη Λιβύη, την Υεμένη, τη Σομαλία και το Πακιστάν.

2) Με ρίγη συγκίνησης υποδέχθηκαν αρκετοί άνθρωποι την ανάδειξη της Sanna Marin στην πρωθυπουργία της Φινλανδίας. Μια νέα, γυναίκα, μεγαλωμένη από 2 λεσβίες γονείς, με παιδί εκτός γάμου. Δεν νοιώθουν όμως το ίδιο οι χιλιάδες εργαζόμενοι που δημιούργησαν το μεγαλύτερο απεργιακό κύμα στην Φινλανδία, ένεκα της αντεργατικής πολιτικής που ακολουθεί το κυβερνών Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το οποίο αναγκάσθηκε να παραιτήσει τον προηγούμενο πρωθυπουργό και να τοποθετήσει την Sanna Marin, αξιοποιώντας ένα θέμα ανθρώπινων δικαιωμάτων, μήπως και σώσει ότι μπορεί να σωθεί.

3) Πόση άραγε συγκίνηση θα μπορούσε να νοιώσει κανείς και με την εκλογή της Alice Weidel (μια νέα, μορφωμένη, δηλωμένη ομοφυλόφιλη, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs) στην αρχηγία του ακροδεξιού και ομοφοβικού κόμματος AfD, η οποία πέτυχε να βάλει τους νεοναζί στη γερμανική Βουλή μετά από 60 χρόνια; Άλλη μια νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα;

📌 Για το σύστημα, η ενσωμάτωση αγώνων για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι "a piece of cake", αν αυτοί δεν έχουν ένα ξεκάθαρο πλαίσιο σύνδεσης και ένταξης στο συνολικό και κεντρικό πρόταγμα ανατροπής της κοινωνικής αδικίας.